Allright,
A Thesisupdate. What have I been up to? Less than I would have wanted to – but no biggie, not everything is lost. I did my “halftime-presentation”. It can be found on my server space, on the same spot as always. Be warned though, this things is not really “internet-ready”. Wait for it to load, then use arrow keys to navigate. Unfortunately, when my feedback came, it wasn’t what I expected. The main point the teachers sent in my direction that it was “too much about Crew”.

I struggeled with all this information. I was quite pissed, to be honest. I had the feeling teachers where commenting on the very core of my thesis proposition. A proposition I had been communicating to them for almost a complete schoolyear. But there was some truth in it to be honest. My muscle control experiments where not overly successful so far, and I was getting frustrated by all of this. How it would al fit in a theater piece by Crew was another question all together too. So I wrote down the “big idea” of how and why I wanted to pursue this whole muscle-control-in-a-piece-by-Crew plan in the first place. That piece of text is here.

And then I tried to re-orient my thesis. I had a talk with Liesbeth Huybrechts, one of my thesis mentors, and decided to look upon the whole thing from a “broader” angle. I choose to opt for a wider range of “physical actuation” devices. Crew is still very important in this, but I definately gave myself some more freedom to explore my subject matter with other prototypes, and from different angles. Then I focussed on writing my abstract (also in english) which can be found in the ususal places

So now I now have a new plan and more work then I can wrap my head around at the moment. So it’s time to get a move on. Tomorrow I’ll start a new experiment: the “GPS-Jacket”. And I hope to show my first steps off right here, tomorrow.
Until then.

Love,
Jim

The posts seem to get shorter and shorter every time a new one is placed.

Good news to whoever who wants to read it though. I Just uploaded the proposition for what will hopefully become a succesful master thesis at the end of this year.

Get it while it’s hot!

Here: www.jimboproductions.be/server/cmd/thesis

It’s only available in dutch though.
It’s a secret language that only five people on the planet are able to read.
The only language spoken or read by even less people is Norwegian, or so I am told.

Take Care Kids,
XXX
Jim

[UPDATE] I just finished my presentation – it’s uploaded on my serverspace too.

A Blog, completely written in English! This will be quite a short post. Just to indicate what I’ve been upto lately. Lets pick up where I left of with the last post: the end of the schoolyear.

So I finished my internship at “CREW” & my studies at “C-MD Year Three” with success last June. After that I went on a trip with my girlfriend – we traveled all trough Europe by train. Sweating together in small spaces (25 Hour rides!) for one month with occasional periods of hunger, tiredness or severely sore feet is a good relationship test. We came out fine. It was awesome. Trains Rule!

After this trip I started working for CREW again. I made their new website-to-be. There’s no content in it now – but soon there will be. For the first time, I used Drupal as the framework for my backend. It turned out simple but good, I think. It was there in a minimal amount of time. I learned a lot from it. Also, it made me miss the end of summer. Bummer. Last Friday I also went to their HQ in Brussels to shoot a series of pictures which will hopefully become the base for a poster for their new production.

And now we’re here: the start of (if all goes well) my last year of “Communication and Multimedia-Design”. I’m still trying to wrap my head around my master thesis proposal, while at the same time figuring out solutions to problems posed in my current modules: “Public Space” and “myStory”. More about that later.

So that’s that.
Take Care Kids,
Jim

Goddamn,

11 Weken zijn er al voorbij,
En het was overduidelijk dus dringend tijd voor een update.
Ondertussen zit ik met CREW in Mons, en hier en daar kan ik (of meer precies: moet ik) tijd vinden om dit verslag neer te schrijven. Ik word hier opgeslorpt – met véél plezier trouwens – en het kost me écht moeite om dan een switch te maken naar om het een wat anders. Maar met 3 weken overtime was het ondetussen wel dik vet tijd – vanaf nu forceer ik me om op elke mogelijke moment mijn latop te pakken en te schrijven.

Wat is er na Avignon gebeurd? Het kan best dat deze post hier en daar overlapt met de vorige, maar “bear with me here”, ik probeer eerst en vooral mijn eigen gedachten nog eens te ordenen. Belangrijk, in deze wervelwind van nieuwe impressies en ervaringen. So here we go:

Eerst hadden we een weekje rust, en dat was best wel verdiend. Eigenlijk bestond die week uit de week-end-dagen die we in Avignon hadden overgeslagen in onze rush naar een eerste versie van EUX, plus enkele feestdagen en dergelijke. Ik heb ze gebruikt, die rustdagen. Enerzijds om me door plusminus 500 foto’s heen te werken – en er 60 uit te distileren om uiteindelijk op Flickr te plaatsen. You can find then at the usual places.

Anderzijds om slaap in te halen, en dat was wel nodig. Het was het goede soort moe trouwens, een moeheid die het gevolg was van al het werk dat ik hier uitgebreid uit de doeken heb gedaan. Slaap, ontspanning en mijn lief zorgden er dus voor dat ik mijn energie terug kon opbouwen.

Los van foto’s sorteren, slapen en aanverwante activiteiten, en een (toen ook al!) overtijds stageverslag uittypen heb ik me ook nog zovee mogelijk op C-MD proberen te concentreren. In het licht van mijn propositie heb ik me door Brenda Laurel’s Computers As Theatre. Hoewel het een veelbelovende titel was, bleek het een enorm frustrerende ervaring om dit boek door te lezen: steeds redelijk in de buurt van wat ik zocht, maar nooit écht vanuit de juiste hoek van toepassing. Uiteindelijk bleek dat mijn promotor, me eigenlijk een ander boek van dezelfde auteur had aangeraden. Miljaar wat een tijdverlies – mijn propositie staat dus nog steeds stukken minder ver dan ik ze eigenlijk zou willen. Anyway – die nieuwe boek zit dus, samen met een paar andere in de pipeline. Los daarvan is het een interessant, lichtjes veroudert (met betrekking op technologie) boek.

In verband met mijn propositie: ik zit er echt mee verveeld. Telkens wanneer ik een boek doorlees, is er zoveel nieuwe informatie die het verwerken waard is, dat ik niet weet waar te beginnen of te eindigen. Het is écht geen optie voor mij om dat “tussen de soep en de patatten” (of, met betrekking van CREW: tussen de meetings en het draaien van sessies) door uit te werken, op te schrijven of erover na te denken. Ik moet een klik maken, naar “lees-concentreer-en-schrijf-modus” en ik heb echt problemen om te uit te vissen waar of wanneer. De enige optie die ik nu zie is NA mijn stage, maar dan moet er ook een stageverslag / presenatie gemaakt worden – en dan is het einde van het schooljaar ineens wel héél dichtbij.

Veel tijd om me daarover op te boeien – buiten deze korte vermelding in dit verslag – was er eigenlijk niet. Voor ik het wist was mijn éne weekje time-out weer voorbij, en dook ik weer head-on CREW binnen.

Vincent en ik hebben dan eerst twee weken in Ranst gewerkt – de supergezellige loods achter op het terrein van Multimeat NV! – en we hebben ons toegelegd op de meer praktische kant van een theatershow op verplaatsing: materiaal checken, kabels repareren, hier en daar een verbetering aanbrengen in de systemen, all in all, de tijd nuttig gebruiken met heb bijwerken van allerlei klusjes die nog moesten gebeuren en die niet altijd even spectaculair, maar wel noodzakelijk zijn.

Er waren wel een aantal interessante puntjes. De “trilbedden” die we nu gebruiken om de immersanten zachtjes in te leiden in de immersie hebben een opvolger in “het rad”. Het rad is het best te omschrijven als verwant aan een astronautentrainer maar dan een die slechts op twee assen ronddraait, inplaats van op drie. Dat maakte mijn ritje op de parking er niet minder spannend op, overigens. Naar het schijnt kan je immersanten met de juiste inleiding, omkantelen in dat ding, zonder dat ze weten dat ze eigenlijk ondersteboven hangen.

In ieder geval, dat ding moest worden afgeschuurd, Vincent en ik hebben ons dus in de stralende zon eerst roestzwart geschuurd, en daarna behoorlijk vernis-dronken geschilderd.

In diezelfde twee weken heb ik ook mijn eerste stapjes in MAX/MSP gezet. Dat was zeer aangename eerste kennismaking. Zeker nu er de nieuwe versie 5 uit is, blijkt max een zeer krachtige visuele programeertaal te zijn die enorm goed overweg kan met geluid en beeld, en die dankzij de lego-blokjes-aanpak utnodigt tot experimentatie en snelle prototyping.

Dat smaakt naar meer. Jammer van de prijs. PD is misschien ook een goed alternatief. Geschreven door hetzelfde kopstuk achter MAX/MSP, maar opensource, en dus goed geintegreerd met Processing en dus ook het Arduino-bord. Jammer dat je dan de gestroomlijnde nieuwe vector-interface van MAX5 moet missen, maar bon.

Aanleiding van al dit Max-gepatch waren onze trillertjes, die na hun initiele primitieve testruns in Avignon verder werden uitgewerkt.
Ik maakte een systeempje dat vanop afstand (als in: van één computer over een draadloos netwerk naar een andere) geluiden kan triggeren, en informatie daarover (wat speelt er af, voor hoe lang nog) terugstuurt naar de regie-computers.

Ondertussen zijn we dus 3 weken ver in mijn verhaal. Na ons werk in Ranst is CREW vertrokken naar het Fresh Festival in het Buda Kunstencentrum in Kortrijk. We wilden in de periode van 2 weken enerzijds het project EUX verder uitwerken, anderzijds (natuurlijk met elkaar verweven) een aantal sessies draaien van deze bijgewerkte versie van EUX.

De kleine trillerluidsprekertjes waar we in Ranst ook al enkele verbeteringen hadden aan aangebracht, zijn in Kortrijk uitgerust met spanbanden (dit soort dingen). Uiteindelijk werkten we met 4 luisprekertjes in het totaal, twee op de onderbenen, twee op je kont. Dit systeem werkte tot op bepaalde hoogte goed. Het was bijvoorbeeld mogelijk om een sterke illusie van “in het water staan?? te op te wekken. Uiteindelijk hebben we ze na enkele testruns niet gebruikt – omdat er een sterke kans bestaat dat het zou uitgroeien tot een “aangeplakte?? gadget. Los daarvan hebben we natuurlijk nu wel een goed research-traject doorlopen, en kennen we de (on)mogelijkheden van dit nieuwe stuk technologie, en dat schept mogelijkheden voor de toekomst.

Tweede belangrijke punt was een lang gesprek met Eric over de mogelijke verdere uitwerking van ons semacode-systeem. Daar is nog niet direct iets concreets uitgekomen, maar ondertussen hebben we samen wel gegrasduind in het gebied van plaatsbepaling (GPS tot RFID) tot het volgen van immersanten doorheen de stad via een bestaand netwerk van bewakingscameras. Superinteressant en inspirerend.

En ondertussen zitten we in Mons (waar het enkele posts geleden ook allemaal begon). Eric geeft, met ondersteuning van een super-afgeslankte CREW een workshop aan theater of audio-studenten. Hoe dat allemaal uitdraait schrijf ik ongetwijfeld in een volgende post neer.

En tot dan,
Take Care Kids,
X
Jim

Hey Kids!
Allright, sinds vorige zondag ben ik terug van de residentie van CREW in La Chartreuse, waar ik het in de vorige post al over had.
Het was een zalige periode. Ik functioneer het best wanneer ik de luxe heb om me maar op één, en één ding alleen te moeten concentreren. Dit was dus nu zo’n situatie. Het feit dat het kleine core-team van CREW waar ik mee samenwerkte een geweldige groep mensen is zal er ook wel voor iets hebben tussengezeten.

We hebben hard gewerkt – het harde soort werken dat zo aangenaam is dat je alleen maar merkt wanneer je hard gewerkt hebt wanneer je ‘savonds laat als een blok in slaap valt. Nu geniet ik ondertussen van enkele dagen recup een zéér aangename luxe na een maand met welgeteld 3 weekenddagen. Recup wordt enerzijds ingevuld met luieren met Ingun, die ik een week of vijf heb moeten missen en anderzijds met verslagen, zoals dit verslag bij te werken. Om van mijn propositie nog maar te zwijgen.

Ik was in La Chartreuse de Vilneuve Les-Avignonofficieel een “technical assistant”, ruwweg het hulpje van Vincent, chief technologie binnen CREW.
In de vorig post sprak ik over het onderzoek naar meer fysieke impact om de immersant. In La Chartreuse hebben we voor de eerste keer een paar contactluidsprekertjes uitgetest die een sterke trilling kunnen genereren wanneer je er het juiste geluid doorstuurt. Deze werkten tot op bepaalde hoogte goed, maar het zou ideaal zijn ze in de volgende residentie, binnen een week in kunstencentrum Buda in Kortrijk hier verder mee te experimenteren. De truuk is om de juiste geluiden te gebruiken om extrazware trillingen op te wekken, en om de luidsprekertjes juist te positioneren, op het sleutelbeen werken ze bijvoorbeeld goed.

Een ander stuk research waar ik me in La Chartreuse mee bezighield situeerde zich op het gebied van datamatrices. Een datamatrix is in essentie een tweedimensionele barcode die door een GSMtoestel met juiste sofware en een camera kan “gelezen” worden. Je kan er allerlei informatie in stoppen, van telefoonnummers tot internetadressen of gewone tekst.

We hebben La Chartreuse behangen met deze vreemde codes, als een soort digitale vingerafdruk op de muren van het klooster. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat de imersant voor het immersieve gedeelte van de voorstelling (als in: “in een alternatieve wereld met een videobril en dergelijke”) te betreden eerst een wandeling deed, waarbij hij een tekst door een hoofdtelefoon te horen zou krijgen. We zouden hem dan een GSM meegeven waarmee hij die datamatrices mee kon scannen en zo extra informatie verzamelen. Los daarvan fungeerden de codes op zich als een (onleesbare) wegwijzer.

So far so good, Jim maakt aan de lopende band QR-codes en het lijkt allemaal de goeie richting uit te gaan. Tot ik met de neus op de feiten gedrukt werd en ik, jammergenoeg net iets te laat, mij een belangrijke les user testing herinner: Zelfs als moet iets nog zo snel gebeuren en zijn de deadlines krap, installeer nooit een systeem zonder user tests te doen. Uiteindelijk bleek, toen alle codes ophingen, dat de codes te ingewikkeld waren om door een simpele GSM-camera snel en effectief, maar vooral ook foolproof herkend te worden. Had ik die GSM voor een uurtje uit handen gegeven, en iemand die compleet niet vertrouwd was met het systeem gevraagd om enkele testcodes in te scannen, dan was dit probleem véél vroeger aan het licht gekomen. Ik heb mijn lesje dus wel geleerd user testing boven alles. En ik had ook gewoon minder tekst in mijn codes moeten stoppen, dan worden ze dus stukken leesbaarder. Dat staat dus op mijn lijstje voor Kortrijk. Waar we EUX als een geheel plannen te fine-tunen.

Los van dit kleine slippertje: heb je ooit een semacode, datamatrix of QR-code van ruwweg 4 vierkante meter nodig om je kot met een gezellig zwart-wit abstract patroon te decoreren: i’m you’r man. We hebben een aantal oversizede codes als setpieces gebruikt, vandaar. Ik kon na verloop van tijd wel in vierkantjes dromen.

Ook geweldig: dankzij een crash-cursus van Vincent heb ik in La Chartreuse een aantal “sessies” (voorstellingen) kunnen meedoen als operator achter de regie-desk. Vanop de regie-desk bestuur je een stuk of 4 computers die allerlei soorten media naar de imersant doorsturen. Het is het digitale zenuwcentrum van een CREW-voorstellingen. En daar sta je dan achter die regie-desk, met 4 toetsenborden, muizen en schermen voor je neus, die allemaal tegelijkkertijd bediend moeten worden. Het vergt opperste concentratie en genereert een enorme adrenalinerush. Het samenspel met de rest van het team is ook geweldig: allemaal tesamen zoek je naar het juiste ritme om van scene naar scene te springen, en de imersant zo goed mogelijk te bespelen. Een handgebaar van mij naar de acteurs en omgekeerd, en er start een soort gechoreografeerde en ingestudeerde dans van acties en handelingen, knipperende ledlichtjes inclusief.
Hier en daar een spectaculaire crash, bijvoorbeeld wanneer de chief techniek van het festival van Avignon in een sessie zit, en je zit in een sfeer van superconcentratie en teamwork. Een spectaculaire ervaring – en ik was best wel trots op mezelf dat ik, niet zo verfijnd en gecontroleerd als Vincent mind you, na slechts enkele dagen ook een sessie of 3, 4 zonder al te grote brokken kon meedraaien.

Vandaag heb ik mijn 6 wekelijkse stageverslag geschreven, een reflectie op mijn initiele scopedocument. Ik zit, naar eigen inziens, nog steeds in de juiste richting te werken. In ieder geval, een aantal observaties, die ik ook besproken heb in dat stageverslag.

Ik realiseerde het me niet in het begin, maar CREW beschouwd zichzelf als een theategroep, en werkt ook in véél opzichten zo. Het klinkt evident, maar dat wil dus zeggen dat ik héél erg andere dingen doe dan sommige van mijn collega-studenten die bij ietwat klassiekere webdesignbedrijven werken. Mijn actionscript of grafische-design-skils zal ik bij CREW niet direct zwaar gaan doorontwikkelen, maar laat het duidelijk zijn dat ik dat niet als een nadeel beschouw. Dat kan ik indien nodig altijd later nog doen, en ondertussen pik ik hier ongelofelijk inspirerende nieuwe kennis op, ongeveer alles wat er in CREW gebeurt bevat interessante elementen. Alles hier is nieuw en onbekend terrein. En dat is absoluut wat ik hier wilde komen ontdekken. Hier en daar moet er ook wel eens met kabels of “prakken” gesleept worden, maar daar staat tegenover dat je met een scheur in je jeans niet al te vreselijk uit de toon valt. Ik denk dat ik me in een kantoorsetting veel minder relaxt zou voelen.

Over relaxt gesproken: hoewel we ons daar in Avignon best wel hebben ingespannen, is stress voor mij bijna onbestaande geweest. Best wel uniek voor een zenuwpees als ik. Ik denk dat dit te verklaren is doordat ik in deze 6 weken – in tegenstelling tot wat ik hier en daar op blogs van medestudenten lees – geen enkel groot project alleen op mijn schouders heb gekregen. Dat is voor mij eerlijk gezegd een ideale situatie – ik kan werken zonder me blind te staren op hoe ik (en ik alleen) de zaken vreselijk om zeep zou kunnen helpen. Het enige probleem omtrent deze situatie zie ik verschijnen naar het einde van deze stage toe – omdat er zo natuurlijk niet erg duidelijk valt af te lijnen wat ik voor CREW gedaan heb. Een stagair die mij vanuit C-MD is voorgegaan naar CREW heeft een Flash-Frontend gemaakt voor een project dat toendertijd liep, maar ik ben tot nu toe nog geen “opening” tegengekomen voor dat soort kolfjes-naar-CMD-hand.

Los van deze zelfkritiek nog wat absoluut positief nieuws. Ik heb Eric Joris aangesproken over mijn masterthesis, of ik deze kon schrijven over, voor en als het onderzoek dat CREW wil gaan doen in verband met spiercontrole. Hij vond het een goed plan. Tijd om die dekselse propositie dus een stevig bij te gaan schaven.

Dat is werk voor morgen, ik duik dus nu mijn warme bedje in.
Take Care Kids,

X
Jim

Allright, ondertussen zijn mijn eerste 2 weken bij crew voorbij, tijd voor een update dus.

Het waren eigenlijk best wel twee stille weken. CREW werkt eigenlijk meestal nieuwe producties uit in residentie: ze worden ergens uitgenodigd, en maken dan daar hun nieuwe voorstelling. Momenteel is hun enige “vaste” stek een loods vol met al hun materiaal en technologie. De laatste voorstelling werd afgerond op zaterdag, twee weken geleden.

Vandaar dat er in de weken tussen de voorstellingen en ontwikkeling van nieuwe producties op die residenties eigenlijk weinig gebeurt. Het duurde even voordat ik door had dat dat de manier was waarop CREW draait. Soms vloekte ik wel op mezelf, in dit soort periodes van “half-werk” ben ik onproductiever dan onproductief: als er de kans bestaat dat ik gebeld ga worden voor een of andere job heb ik het heel moeilijk om me tot dat gebeurt volledig te concentreren op een ander werkje, mijn propositie bijvoorbeeld.

Maar deze periode is dus voorbij voor nu. Ik weet dat dit soort periodes nog gaat voorkomen tijdens mijn stage, maar nu weet ik dus waar ik dan voor zal staan, ik hou het voor de toekomst in het achterhoofd.

Over de toekomst gesproken: die ziet er bepaald interessant uit. Volgende zondag vertrek ik samen met de harde kern van CREW naar Avignon, het zuidelijk hart van Frankrijk. Daar zullen we in La Chartreuse aan de opbouw van EUX (als in het meervoudig persoonlijk voornaamwoord “zij”) werken. Het wordt een hoogtechnologisch theaterstuk waarin twee immersanten met elkaar interacteren. Het is de bedoeling dat de “oude immersant” de “nieuwe immersant” een ritueel aanleert. En de nieuwe immersant wordt dan de leraar voor de volgende nieuwe immersant enzovoort. Na één maand stellen we de productie daar in première voor.

Dat wordt dus hard werken, hoera! De voorbije 2 weken waren dus, zoals gezegd, iets minder hectisch. Dat wil niet zeggen dat er niks gebeurd is: we hebben alles in orde gebracht voor de grote overtoch naar Frankrijk. Redelijke saaie jobkes zoals het inladen en uitsorteren van grofweg een kilometer bekabeling maken daar jammer genoeg ook deel van uit, maar mijn officiele taak was het opduikelen van nieuwe technologie waar we in EUX mee willen gaan experimenteren.

Concreet komt dat neer op eindeloos emailen en rondsurfen op zoek naar dingen zoals keelmicrofoons en beender-geleidings-luidsprekers. Op het eerste zicht klinkt “rondsurfen en emailen” misschien best wel saai en oninteressant, maar ik vond het toch een leuke uitdaging: aangezien keelmicrofoons en aanverwanten niet echt consumer electronics zijn, en je militaire technologie ook niet zomaar te pakken krijgt is het een goede oefening in thinking outside the box om dit soort dingen op te scharrelen.

Uiteindelijk is het allemaal mooi gelukt: alle technologie waar we naar op zoek waren hebben we vastgekregen: paintball-spelers bleken semi-proffesionele throat-mikes te gebruiken en de beenderconductie-speakers heb ik opgescharreld via een hoorcentrum dat me losse onderdelen rechtstreeks van hun producenten kon leveren. Deze technologie, en nog een hoop andere onderdelen die ik en Vincent hebben onderzocht, gaaan dus mee naar Avignon, waar we zullen onderzoeken hoe we daarmee nog veel meer “geluidsimpact” op de immersanten kunnen genereren. Het zou bijvoorbeeld mogelijk moeten zijn om, met behulp van zo’n beender-geleidigns-speaker, geluid door te sturen dat alleen de immersant van “binnenuit” voelt komen, terwijl hij al het omgevingsgeluid nog kan horen. Zo’n ding moet ook niet op je oren staan om te werken, dus met wat geluk kunnen we geluid in iemands hoofd steken, zonder dat hij of zij enig idee heeft van waar dat geluid afkomstig is. Alsof het in je hoofd zelf wordt gemaakt dus.

Dat, en ongetwijfeld nog veel andere dingen staat dus klaar om onderzocht te worden in Avingnon. Dat ziet er dus allemaal dolletjes uit. Op tour met CREW, hoera!

Nog een leuk weetje: deze vrijdag komt iemand van ChampdAaction het trilbed, waar ik in de vorige post over sprak, uitchecken. Als ik het juist heb loopt een van mijn compadres, een zekere Wout Standaert daar nu stage. En zo komen alle C-MDers toch blijkbaar in hetzelfde kliekje terecht.

Take Care Kids,

X
Jim

Observation #2
Momenteel kan er alleen maar video en geluid naar een immersant gestuurd worden. Dingen die de immersant op een fysiek niveau beinvloeden, bijvoorbeeld het trilbed, worden in essentie ook aangestuurd als luidsprekers. Eigenlijk zouden we, als we technologie zoals die spiercontrole en heating pads waarover ik in mijn propositiedraft droomde, willen gebruiken een soort midi-relais controller moeten bouwen.
Die zou je dan via midi-signalen uit programmas zoals MAX/MSP of Ableton Live kunnen bespelen. Om zo allerlei apparaten die op de immersant inwerken aan en uit te zetten, zoals we nu geluid of beeld naar de immersant sturen. Om er via gecomputeriseerde wonderen nog meer een menselijke marionet van te maken dus. Dat Arduino-bordje dat ik uit Zweden meebracht zou hier wel eens uitkomst kunnen bieden. Of misschien gebruiken we het eerst om remote-controlled-wheelchairs te maken. Da’s allemaal materiaal voor de volgende post. Spannend…

Gisteren zat ik in Bergen/Mons, op het Via-Festival. Crew draaide daar enkele kleine opstellingen: U_Minuscule en Double_U, en ik mocht het terrein daar een beetje komen verkennen.
Het was super. De hele ploeg bestaat uit supersympathieke gasten, en tussen alle first-day-anxiety voelde ik me daar eigenlijk direct thuis.

Ok, morgen begint het echt.
Mijn eerste dag stage bij Eric Joris & Crew – het begint allemaal bij het Centraal Station in Antwerpen.

Morgen ongetwijfeld meer,
Take Care Kids,

X
Jim

Observation #1
Op het einde van de van de dag mocht ik al meedraaien in de regie. Dat komt er op neer dat je alle media-streams naar de immersant op de juiste tijd moet triggeren. In samenspel met acteurs en andere crew-leden zorg je dus voor de interactie met de immersant.
Op een bepaald moment in de voorstelling word de immersant omgekanteld wanneer hij/zij op een soort bed ligt. (zie foto hierboven)
Wanneer dit gebeurt is de immersant volledig afgesloten van alle zintuigen.
Het bed trilt erg hard, waardoor je alle gevoel voor ruimte, en plaats verliest, maar je merkt wel dat je overhelt.
Op dit moment worden de meeste mensen een beetje bang, je kan zien dat ze dan ineens net iets sneller beginnen te ademen, of de randen van het bed vastgrijpen.
Op dat moment was het aan mij om een boodschap door de hoofdtelefoon van de immersant te sturen: “Maak je maar geen zorgen, ik lig hier naast je, ik blijf bij je, en nu gaan we naar de binnenkant”.
Iedereen komt daarna terug tot rust, en wacht op wat er komen zal.
Interessant: mensen lijken de controle over hun zingtuigen wel te willen loslaten zolang er maar iemand (die ze vertrouwen?) de controle heeft. Wat de immersanten veel ongemakkelijker maakt is stuurloos te zijn: geen controle over je eigen zintuigen hebben, en verloren zijn zonder dat er iemand je opvangt.

Kijken is trouwens een verkeerd woord, want in deze ‘productie’ (U: Razende Stilstand) speel je zelf het hoofdpersonage.

‘Je speelt’ is ook verkeerd, je wordt bespeeld in dit werk.
Er is een acteur, die de hele tijd vreemde en verontrustende dingen in je oor fluistert,maar hij is ook je gids, die je moet vertrouwen, omdat je niets anders kan, omdat je niets anders ziet dan wat de computerexperts willen dat je ziet, en omdat je niets anders hoort dan wat de sound guys willen dat je hoort, en omdat je nergens anders naartoe gaat dan waarheen ‘hij’ wilt dat je naartoe gaat.

Eigenlijk hebben Eric Joris en zijn crew een échte, werkende, tastbare, beleefbare versie van “eXistenZ” gemaakt, het surrealistische videospel uit de gelijknamige film van David Cronenberg.

Eric Joris en zijn Crew werken op het scherp van de snee, ahead of the flock, en ze hebben met “U, Razende Stilstand” een belevenis gemaakt die mee op de gedeelde eerste plaats op mijn lijstje ‘beste videogames aller tijde’ komt te staan.

Ja, een opmerking over videogames doet hier wel degelijk ter zake.
“U: Razende Stilstand” vertoont als kunstwerk meer raakvlakken met Metal Gear Solid 2 dan met Da Vinci’s Laatste Avondmaal.
En dat is, in mijn ogen althans, behoorlijk fascinerend.

(Met alle respect voor eerder genoemd kunstwerk natuurlijk, want zonder Da Vinci waren ongetwijfeld nooit bij Metal Gear Solid OF U: Razende Stilstand terecht gekomen)

Het eerste project dat E.J. & Crew maakten, werkte met een uitgeklede ‘engine’ (de basiscode van een videogame) van het nu archaïsche ‘Duke Nukem 3D’, een videogame zonder enige noemenswaardige inhoud, dat door Crew werd omgebouwd tot muziekmachine die door bezoekers kon bespeeld worden…

Ik geef bewust geen hints over wat je nu precies gaat meemaken, maar ga er dus maar vanuit dat wanneer je enige interesse hebt in kunst, interactief design, videogames, code, of verhalen en vertelwijzen in het algemeen, dit een belevenis is die je niet mag missen, deze kerels zijn nu, op dit moment, multimediageschiedenis aan het schrijven.

Ik heb mij voorgenomen, 5 minuten nadat ik mijn 3D-helm afzette, dat ‘Crew’ de plaats is waar ik over enkele jaren wil zijn, maar liefst nog sneller, al was het maar kabels verslepend en camera’s verduwend, hier wil ik deel van uit maken.

This is it, the next best thing…

www.crewonline.org

X
Jim

(die trouwens ook al zijn gedroomde thesisonderwerp voor 4C-MD heeft gevonden: zie hierboven!)