Whoaaaaaaaaaaah!
EEN FUCKIN’ MEESTERWERK!Ik doe niet graag aan lijstjes, maar als ik er had, zouden ICO en Shadow Of The Colossus op een gedeelde (dikke, vette) eerste plaats moeten komen met alle games uit de Metal Gear Solid saga.

Shadow Of The Colossus vertelt het verhaal van een jonge kerel die helemaal alleen, slechts vergezeld door zijn trouwe paard naar een verafgelegen, verdoemd land trekt, en daar zijn ziel verkoopt om een meisje terug tot leven te wekken.
De godheid die daar aanwezig is, stemt in zijn wens te vervullen, al waarschuwt hij dat de gevolgen gruwelijk zullen zijn.
Er hangt echter wel één voorwaarde aan de deal vast, en dat is dat je 16 “Kolossen” zult moeten verslaan, doorheen het hele land, je zwaard wijst de weg.

Tot op het einde van het spel is dat al het verhaal dat je krijgt, en meer is er ook niet nodig. Net zoals bij ICO zijn de grote lijnen van het verhaal uitgezet, maar mag je alle specifiekheden zelf invullen, daar heb je in Shadow Of The Colossus alle tijd toe.

Na de inleiding trek je samen met “Wander” (de jongen) het vervloekte land in, en buiten de kolossen ben je als speler de metgezel van Wander en zijn paard, voor de rest is er uitgestrekte prachtige! magnifieke! mooie! eindeloos meesterlijke! eenzaamheid.

Doordat je slechts een deel van het verhaal kent, en de rest aan de speler is, is Shadow Of The Colossus geen voorgeschreven verhaal dat je ‘speelt’ zoals je een boek leest, het is veel meer dan anders je eigen verhaal, voor een stuk opgetrokken uit je eigen fantasie…

Of Wander nu uit eeuwige liefde voor het meisje handelt, of uit spijt omdat hij ze in een ritueel heeft moeten vermoorden, is aan de speler om te beslissen, wat je wel zeker weet, is dat je ze absoluut terug levend wil hebben en als je daar (hier bijna letterlijk, de Colossen zijn de grootste karakters ooit in een videogame, masieve monsters / magnifieke beesten van steen, planten en ijzer) hemel (er zijn er ook vliegende) en aarde én water (én die in het water wonen) voor moet bewegen, en dit 16 keer na mekaar, dan doe je dat.

Want op de koop toe is de gameplay ook nog magnifiek. Hoewel de opdracht steeds hetzelfde is (rijd uit met Agro, je paard, zoek Colossus, versla Colossus, val dood), is hij elke keer anders, nieuw en verfrissend. Zowel de zoektocht, als de gevechten zelf zijn in essentie enorme puzzels, waarbij je steeds je route moet uitzoeken, en daarna hoe je de omgeving en de Colossus zelf in je voordeel kan gebruiken om zijn zwakke punt te vinden.

Ook de graphics zijn meesterlijk. Ik heb meermaals mijn famillie rond de TV geroepen om ze te laten kijken naar wat de meesters van SCEI (Sony Computer Entertaiment) nog uit de (nu bijna officieel gedateerde) Playstation 2 weten te persen.

Op het gebied van pure rekenkracht (ik kijk naar jullie XBox360 fanboys!) stelt de Playstation 2 misschien niets meer voor, maar dat weerhoudt Shadow Of The Colossus er niet van om een van de mooiste games te zijn die ik in lang gespeeld heb.

Er zijn aspecten die deels technisch indrukwekkend zijn, door middel van het héél effectief van die beperkte rekenkracht: de enorme, naadloze wereld (niet wachten bij laadschermen), de meesterlijke lichteffecten (High Dynamic Range, Blooms) die écht MOOI zijn, en niet alleen als show dienen, en de realistische impact van Wander, Agro, de spelwereld en de Kolossen op elkaar, die me meermaals mijn controller harder vast lieten grijpen, in de hoop dat Wander het zo langer zou uithouden op een wild heen en weer zwaaiende Kolos.

Los van het technische meesterschap, is Shadow Of The Colossus ook een esthetisch meesterwerk, zoals een schilderij of beeldhouwwerk dat kunnen zijn, een zeer sober kleurpalet, gecombineert met de eerdergenoemde lichteffecten en een absoluut sprookjesachtige, fabuleuze vormgeving van elk element (OOK het geluid en de camerabewegingen en zelfs de verpakking) van het maken van Shadow Of The Colossus een van de mooiste games die ik ooit gespeeld heb, in een héél lange tijd, zoniet altijd.

En dan blijft er nog het gevoel dat het spel opwekt over. Het eindeloos eenzame, desolate gevoel dat je krijgt als je door de woesternij rijdt, de verbetenheid die je voelt tijdens een uitputtend gevecht met een kolos, de euforie als je zijn zwakke plek eindelijk bereikt, en daarna verwondering.
En dan, de eeuwige tristheid van het spel, als je je dode vriendinnetje ziet liggen, als een magnifieke kolos neergaat, en als je daarna zelf neergaat en wanneer je op het einde je trouwe paard in de diepte ziet storten.

Ik vrees dat ik weer zal moeten uitroepen dat deze game een kunstwerk is, en zelfs het meest kunstzinnige in de zin dat het de meest esthetische beelden, de meest stijlvolle creaturen op je scherm tovert…

Een kunstwerk dus, mensen die oud en rijk genoeg zijn, en op de koop toe voorzien van (klein)kinderen (liefst beide partijen beschaafd genoeg) die in staat zijn tot het spelen van games, doen er goed aan dit game te kopen, en gewoon enkele uren, liefst het hele spel, te kijken en stil te zijn, als een goed boek, of een goede film.

Alle arme studenten uit het teenage wasteland, kunnen er voor kiezen om de game te gaan huren, of de krankzinnige som van 75 euro op te diepen uit hun zakken om het spel in originele uitgave voor eeuwig bij te houden, het is het waard.

Ik denk dat ik voor de krankzinnige laatste optie ga, ik heb immers een Playstation 2 gekocht nadat ik de E3-demo van dit spel speelde, enkel en alleen in het vooruitzicht dat ik dan redelijk snel het volledige spel zou kunnen spelen zolang ik wilde…

Ik heb er nog altijd geen spijt van.

Speel het, bekijk het, Nu!

Indien ik te wazig ben, lees dan voor het spelen nog eens door wat Wikipedia erover te zeggen heeft

X
Jim

Om eens een oude boven te halen:
Yo Gamers!

Will Wright, de man die de hele wereld nu kent van zijn “The Sims”, is bezig aan een nieuw spel. Hoewel “The Sims” nu het schoolvoorbeeld is van een hopeloos uitgemelkte reeks, is het concept achter de game nog steeds geniaal, en kan de reeks prat gaan op zowat de grootste content-creërende fanbase uit de hele spelletjesgeschiedenis.

Zijn nieuwe game, die nu stilaan steeds dichter bij de release aankomt, heer spore.
In “Spore” is het je opdracht om een zelfgemaakt dier van het cel-stadium tot overheersing van het hele universum te leiden, en daar voorbij.
De kenners onder ons denken dan direct aan games als SimCity, Popoulous en het beruchte Black & White, maar een aantal elementen zouden deze game wel eens héél geweldig kunnen maken.

Zoals eerder al gezegd is het de bedoeling dat je een soort creert en daar het hele universum mee overneemt. Dat “universum” is een interessant gegeven, want je hebt inderdaad een heel universum (+1000) planeten en sterren tot je beschikking, die je dan allemaal kan gaan koloniseren.

Wat nog interessanter is, is het feit dat de volledige wereld, alle planeten, alle dieren, en alle bouwsels door andere spelers gemaakt zijn.
Je kan dus hun werk gebruiken, of zelf aan het creëren gaan , iets dat even makkelijk lijkt als het opeenstapelen van Lego-blokjes.
Het universum van Spore zou dus wel eens groter kunnen worden dan je ooit kan koloniseren…
Mocht je gefascineerd zijn door dit virtueel evolutiespeeltuig?

Bekijk dan de presentatie die Will Wright gaf over zijn nieuwe geestenskind.

Game-Footage Alleen
Volledige Presentatie, ook fijn als je niet van games houdt

Liefs,
Jim

Hey Kiddo’s,
Als iedereen na die laatste post denkt dat ik volledig ben ingestort, dan hebt u het fout.
I’m doin’ just fine.
Om dat dus te bewijzen vandaag een post over de fijne dingen in het leven.

Op een glorierijke eerste plaats (wegens net ontdekt):
Cappuccino, met chocoladesmaak van Nescafé.
(voor de diehard koffiefanaten onder jullie: dat heet Wiener melangé).
Meesterlijk concept: heet water, magisch zakje, je kapt, je roert, en BAM! geweldige koffie mét schuimlaag in 2 minuten.
Beat that, oude versleten koffiemachine!
Nuja, er gaat natuurlijk niks boven échte espresso, die recht uit echte bonen in mijn tas loopt, afkomstig uit het koffiemachine van bij ons thuis, maar tot het weekend weer daar is, is dit een meesterlijke oplossing..

Op een gedeelde tweede plaats:
Het uitspelen van Metal Gear Solid 3 en ICO, het kijken van Donnie Darko, en drie dagen Shadow of the Colossus huren.

Metal Gear Solid 3: Snake Eater is, zoals verwacht, alweer een meesterlijk meesterwerk, de beste uit de reeks, net zoals deel 1 én 2 ook de beste uit de reeks waren.
Ik vraag me af hoelang Kojima deze krankzinnige kwaliteit kan volhouden, hoelang hij zich nog gaat kunnen overtreffen, maar als ik naar Metal Gear Solid 3 kijk, mag hij voor mij zeker nummer 4 ook nog gaan maken. Ik koop er een Playstation 3 voor, als ik ergens nog geld teveel vind.
De extended version van Metal Gear Solid 3, met de subtitel “Subsistence” is trouwens veelbelovend als hell: allerlei nieuwe features, perfectioneringen, Metal Gear 1 én 2 op de disc én een online multiplayer mode: i allmost cream my pants…

ICO, en zijn opvolger Shadow of the Colossus zijn allebei even fantastisch.
Over ICO heb ik al verteld, en Shadow of the Colossus is in geen enkel opzicht minder meesterlijk.
Weidse uitgestrekte landschappen, zonder ergens een laadtijd (erg belangrijk, die trekken je uit de sfeer), volledig desolate eenzaamheid, op je trouwe paard na.
Je trekt in dit vervloekte land (dat daarom niet minder prachtig is) rond, op zoek naar de colossusen: enorme (écht enorm, groter dan om het even welke eindbaas in een spel) stenen monsters die je moet beklimmen om hun zwakke plek te vinden.
Elke colossus heeft een andere aanpak nodig, ziet er anders uit, is een andere puzzel.
Heb je ze alle 16 verslagen, dan kan je je geliefde weer tot leven brengen, en ongetwijfeld zelf ten onder gaan aan een vreselijk lot, zo gaat het immers altijd.
De sfeer is al even bevreemden magisch als in ICO, en het gebrek aan dialoog is alleen maar een pluspunt.
Dit spel verdient eigenlijk langere bespreking, of misschien best helemaal geen, zo kan je het helemaal in je eentje ontdekken, maar neem maar van mij aan dat het één van de beste games is die het Playstation 2-platform in zijn hele leven heeft gezien.
En dan niet zomaar goed in zijn genre, gewoon geweldig over de hele lijn, en niet alleen voor “gamers”, want die kijken niet verder dan hun neus lang is, maar voor iedereen die van mooie avonture houdt, of ze nu in een boek staan, op een film te zien zijn, of mee te maken zijn op een Playstation 2.

“Donnie Darko, what’s that for a name, like you’re some kind of superhero or somethin’?”
“What makes you think I’m not?”
Het is het vreemde verhaal, over een vreemde jongen in een doodnormale (lees: vreemde) suburb van een niet nader bepaalde stad in Amerika.
Da’s natuurlijk (een van de vele) boodschappen in de film, Donnie Darko is de “vreemde”, en de rest normaal, terwijl het natuurlijk net omgekeerd is.

Ik weet het niet wat het is met die film, maar ik vind hem gewoon héél mooi en fijn om te kijken.
Het verhaal van een jongen die in contact komt met een monsterlijk konijn dat hij zelf heeft neergeschoten in een alternatief universum en dat nu teruggereisd is in de tijd, om hem te helpen om de wereld te redden, mag dan wel niet zo gezellig lijken, volgens mijn buikgevoel zat alles toch wel héél ok met deze film, misschien omdat Donnie de sympathiekste onbegrepen tiener ooit in een film is, én hij super-powers heeft.

Liefs, bij deze ga ik mijn rugzakje maken, en alles fixen om morgen terug naar my hometown te trekken…

(en, net binnen: stressen over een, help!, referentietoets van al mijn vakken binnen, help²!, 5 dagen…)

Update: Tevens ook helemaal geweldig: Het verzamelde werk van Anton Corbijn in “Star Track”

X
Jim

Hey kids,
Long time no see…
Mijn laatste post was een heel stuk voor de examens. Toen ik me dus door alle taken voor C-MD had heengewerkt, bleek dat de examens alweer knal voor de deur stonden, too bad.
Maar goed, door die examens ben ik propertjes heengeraakt, in retrospectief waren ze niet veel moeilijker, en soms zelfs makkelijker dan de examens in de ASO.
Deze post gaat niet over examens, stress of de extreme vorm van faalangst die me parten speelt, maar om een of andere reden wel goede punten oplevert, dus die uiteenzetting ga ik niet doen hier.
Maar mocht u het willen weten: propertjes door alles heen, olé.
Toen m’n laatste examen gedaan was, en dat zal ook wel een grote factor geweest zijn in het verwaarlozen van m’n weblog, ben ik de klas uitgestapt, de bank in, 200 rijker de bank weer uit, en daarna ben ik de dichtstbijzijnde Game-Mania binnengewandeld…
Toen heb ik daar de nieuwe slimline versie van de Playstation 2 gekocht, en “while i was at it” heb ik me maar ineens een draadloze controller van Logitech aangeschaft (geweldig ding trouwens).
Toen heb ik de hele (quote leraar G.V.) “battaklan” in m’n rugzak gesmeten, en ben ik met mijn pas aangekochte schat heb ik de tocht (4 uur openbaar vervoer!) richting Westmalle City ondernomen.
5 minuten later dook dan een van m’n beste maatjes voor mijn voordeur op, meerbepaald diegene die me al lang wilde overtuigen van de noodzakelijkheid van een Playstation, met z’n arme vol games…
Ik dook dan eerst 3 dagen aan een stuk in Metal Gear Solid 3, inderdaad de beste Metal Gear Solid-Game in de hele saga tot nu toe; als ik zou moeten kiezen zou ik toch nog steeds voor nummer 2 gaan; als ik een aanbeveling zou moeten doen, zou ik voor ze alledrie gaan.
Ergens tussen zijn enorme stapel games kwam ik echter ICO tegen. Ik heb altijd al gedacht dat ik een 6de zintuig op het gebied van games heb.
Ik had me nooit in het game verdiept, en kende het alleen van naam. De doos was meesterlijk aangekleed: niet met de obligatoire computer-graphics, maar met prachtige, handgeschilderde ilustraties: een jongen en een vreemd halfdoorzichtig meisje, in dromerige, prachtige landschappen…
Vanaf toen werd het alleen maar beter:
Ik ben ICO, een jongen van 12 jaar oud, ik heb horens op mijn hoofd. Daarom ben ik opgesloten in een enorm groot kasteel, vol puzzels, vallen en kwade, zwarte geesten. Ik ben hier achtergelaten om te sterven.
Gelukkig is en Yorda, een meisje dat ik van de geesten heb gered.
Zonder haar ben ik niets, kan ik geen deuren openen, kan ik de vreemde magische voorwerpen in dit enorme kasteel niet gebruiken.
Zonder mij is zij niks, is ze reddeloos verloren en overgeleverd aan de kwade geesten in deze burcht.
Samen verzetten we bergen…
De omgevingen zijn meesterlijk, de sfeer is magnifiek, de muziek is geweldig, en de karakters zijn onvergetelijk.
De graphics zijn al even machtig, niet door hun technische verwezelijking (al is die niet te onderschatten) maar door de sfeer die ze oproepen.
De sfeer, die niet wordt verstoord door het save-systeem en de menu’s.
Al deze eigenschappen maken ICO tot het dromerige sprookje, de meesterlijke vertelling, de belevenis, en het schoolvoorbeeld van de mogelijkheden van nieuwe media die ICO is.Van games die kunst zijn naar kunstwerken die games zijn, met als enig verschil dat de tweede categorie in expositieruimtes te zien is.

Volgend weekend ga ik naar het ARTEFACT-festival in het stuk in Leuven. Daar zijn een aantal voorbeelden te zien van de nieuwe creaties die kunstenaars met behulp van nieuwe media maken.
Het zijn dingen die gamers met wat goode wil “games” zouden noemen.
Mochten jullie willen deelnemen aan deze multimediale kunswerkjes, dan kan dat zelfs vanuit jullie luie gamers-zetel.
“The Endless Forest” is een van de dingen die er te zien zullen zijn op het ARTEFACT-festival. Het is een game die in te delen is in de categorie MMORPG, met als spannende thema: “een vertuele herten-simulator”!
No shit!
Nu te downloaden voor u PC, slechts 34mb groot en altijd uitbreiden, have fun, en schuur een tegen een boom, of neem een slokje van een fris bergriviertje!

Mocht al dat arty-farty gedoe niks voor u, de geharde gamer, zij, duik dan eens head on in ICO, je zal er met tranen in je ogen zitten kijken naar zoveel ontredderende virtuele schoonheid.

Liefs,
X
Jim