Ha die Jinli,

Wie had dat verwacht?
Een blogpost speciaal voor u!
All work and no play (alhoewel – het valt hier bijzonder mee, rekening houdend met het feit dat iedereen moet zwoegen voor z’n examens) – tijd voor een feestje. Jaja, mijn pagina’s zijn hier eindelijk afgewerkt. Morgen zal ik eens beginnen met een kijkje te nemen naar hoe ik dat geval hier in code ga implementeren. De afgewerkte Photoshop templates kan iedereen hier onder bekijken.

Ik ben er blij mee!
Vooral omdat ik EINDELIJK het gevoel heb dat ik me met dit design een eigen, herkenbare, originele stijl voor grafische ontwerpen heb aangemeten.
(die ik vorig jaar al een beetje ontdekte met mijn “13 Days of Sunshine” voor “Creative Design” in C-MD)
So far so good. Nu de tijd die me hier nog rest hier in Zweden spenderen aan stap twee: een hele hoop custom actionscript code schrijven die al mijn internetactiviteit (Flickr + Blog) op handige manieren op mijn homepage weergeeft. Dat gaat nog wat worden. Maar dat was het plan. Ik zal er veel van nieuwe stuff van bijleren. Maar eerst nog: Kerstmis. Geen examens of andere shit om mij zorgen over te maken én Halo2 co-op op een nieuwe tweedehands X-Box: beste kerst ooit.

Nu moet ik er vandoor.
(Duidelijk deze morgen weer véél te lang geslapen – wat ben ik toch lanharig tuig)
Eens gaan checken wat ze er in mijn cursus ‘Image Making’ van vinden – they better think it’s good…
En daarna mijn neus eens binnensteken op het laatste feestje dat ze hier in Zweden gaan geven. Die exchange students toch…

Een laaste wonder vanop het internet:
Hot new videogames + ultracool funky Hip-Hop soundtracks = Sexxy.

Videogames…
Master Chief wordt de Luke Skywalker van deze generatie.
En “Cortana” z’n R2D…

Nummer achter de video is “Lonely Soul” van U.N.K.L.E.
Vanop het album “Psyence Fiction” – 1998.

Take Care Kids,
X
Jim

Dit is waanzinnig: http://ps3.ign.com/objects/891/891773.html
Er zit heel wat marketing-mumbjumbo achter (online community opbouwen, beetje inpikken op gigantische successen als Second Life en World of Warcaft), maar om een of andere reden vind ik het een extreem cool idee, en fascinerend, als gamer én als c-mder.
Sony lijkt (na heel wat foute stappen) eindelijk de goeie kant uit te gaan met zijn Playstation 3, je zou bijna geloven dat de marketing-afdeling eindelijk wérkt daar. (en nadenkt! – al is het voor een groot deel een totale kopie van Second Life, maar man, wat een snood plan!)
Goed, Nintendo mag wel terug gaan schieten nu. (al is dat nieuwe enquete-kanaal wel grappig, maar niet meer dan dat, die home is gewoon een system seller!)

Ik ben nog eens gaan kijken naar DJ Grazhoppa (check hier wat mixes uit: http://www.laid-back.be/home.htm), hij speelde een DJamsessie met een operazanger en contrabassist in de Roma, vet! (Merci Jinli, I Owe You One!)

In dezelfde categorie, download maar ineens mijn nieuwe zondagochtendplaat: http://www.laid-back.be/download/skills_album.htm

Gisteren was ik de case bijzonder beu, en in een moment van zwakte begon ik iemand héél hard te missen, misschien toch maar eens tijd om in de zon te komen, JimBo?

Ohja, voor ik er vandoor ga: dit heeft veel tijd gekost, en is nu af: http://www.mariejuliabollansee.be.
Elk stuk website, op de content na, is door mij in elkaar geprutst, van de videoplayer tot de javascript.

Ok Kids, i’m gone, werk roept…
Tegen de paasvakantie (1 april) zou al deze kloterij achter de rug moeten zijn.

X
Jim

Ondertussen slaat hier de eerste WiiMote tegen de muur, we hebben dolle uitgelaten pret dus!

Dikke respect voor Nintendo, de familiefeesten werden ineens een stuk interessanter, waha!

Pronostiek voor de eerste WiiMote in de TV: Moeder Marie!

JimBo Out, want het is mijn beurt om de competitie te gaan verslaan!

X
Jim

Kijken is trouwens een verkeerd woord, want in deze ‘productie’ (U: Razende Stilstand) speel je zelf het hoofdpersonage.

‘Je speelt’ is ook verkeerd, je wordt bespeeld in dit werk.
Er is een acteur, die de hele tijd vreemde en verontrustende dingen in je oor fluistert,maar hij is ook je gids, die je moet vertrouwen, omdat je niets anders kan, omdat je niets anders ziet dan wat de computerexperts willen dat je ziet, en omdat je niets anders hoort dan wat de sound guys willen dat je hoort, en omdat je nergens anders naartoe gaat dan waarheen ‘hij’ wilt dat je naartoe gaat.

Eigenlijk hebben Eric Joris en zijn crew een échte, werkende, tastbare, beleefbare versie van “eXistenZ” gemaakt, het surrealistische videospel uit de gelijknamige film van David Cronenberg.

Eric Joris en zijn Crew werken op het scherp van de snee, ahead of the flock, en ze hebben met “U, Razende Stilstand” een belevenis gemaakt die mee op de gedeelde eerste plaats op mijn lijstje ‘beste videogames aller tijde’ komt te staan.

Ja, een opmerking over videogames doet hier wel degelijk ter zake.
“U: Razende Stilstand” vertoont als kunstwerk meer raakvlakken met Metal Gear Solid 2 dan met Da Vinci’s Laatste Avondmaal.
En dat is, in mijn ogen althans, behoorlijk fascinerend.

(Met alle respect voor eerder genoemd kunstwerk natuurlijk, want zonder Da Vinci waren ongetwijfeld nooit bij Metal Gear Solid OF U: Razende Stilstand terecht gekomen)

Het eerste project dat E.J. & Crew maakten, werkte met een uitgeklede ‘engine’ (de basiscode van een videogame) van het nu archaïsche ‘Duke Nukem 3D’, een videogame zonder enige noemenswaardige inhoud, dat door Crew werd omgebouwd tot muziekmachine die door bezoekers kon bespeeld worden…

Ik geef bewust geen hints over wat je nu precies gaat meemaken, maar ga er dus maar vanuit dat wanneer je enige interesse hebt in kunst, interactief design, videogames, code, of verhalen en vertelwijzen in het algemeen, dit een belevenis is die je niet mag missen, deze kerels zijn nu, op dit moment, multimediageschiedenis aan het schrijven.

Ik heb mij voorgenomen, 5 minuten nadat ik mijn 3D-helm afzette, dat ‘Crew’ de plaats is waar ik over enkele jaren wil zijn, maar liefst nog sneller, al was het maar kabels verslepend en camera’s verduwend, hier wil ik deel van uit maken.

This is it, the next best thing…

www.crewonline.org

X
Jim

(die trouwens ook al zijn gedroomde thesisonderwerp voor 4C-MD heeft gevonden: zie hierboven!)

Wel, dat heb ik dus nu gedaan, en nu kunnen de originele editie van Shadow of The Colossus (supermooi kartonnen doosje) en de heruitgave van ICO (jammergenoeg niet meer het supercoole doosje waarvan Yannick, Playstation-guru en mede-matrix-fanaat de trotse bezitter is) eindelijk mijn kast in, naast andere meesterwerken zoals Metal Gear Solid 2: Substance, voor de Playstation 2 (40 Euro, tweedehands op Ebay, nog niet aangekomen).

Als ik nu nog Metal Gear Solid 3: Subsistence koop, zal mijn collectie “onmisbare Playstation 2-games” eindelijk compleet zijn, en is mijn erfenis voor het nageslacht alweer een stukje rijker…

Ik heb trouwens een van de eerste blogposts over ICO nog eens gelezen, om daarna triest in een hoekje weg te kruipen omwille van de zovele typ- en schrijffouten die ik erin terug kon vinden. Aan deze gruwelijke taalmishandeling zal echter snel een einde komen, want de bevallige, vriendelijke, geweldige Zé heeft me beloofd dat ze mijn teksten zal doorlezen, en dat ze tijdens die activiteit ook enthousiast op zoek zal gaan naar verborgen en minder verborgen taalmisdaden.
Hoera!

Ondertussen zit uw nederige dienaar (u raadt het nooit) alweer op een trein, deze keer is het eentje van 2 uur lang, en uw nederige dienar zit daar enkel en alleen maar op omdat hij zijn contract moet gaan tekenen voor zijn vakantiejobke, dat onderussen alweer 2 dagen is opgeschoven naar Woensdag. Daar gaat mijn Playstation 3!

JimBo Out!

Shadow Of The Colossus vertelt het verhaal van een jonge kerel die helemaal alleen, slechts vergezeld door zijn trouwe paard naar een verafgelegen, verdoemd land trekt, en daar zijn ziel verkoopt om een meisje terug tot leven te wekken.
De godheid die daar aanwezig is, stemt in zijn wens te vervullen, al waarschuwt hij dat de gevolgen gruwelijk zullen zijn.
Er hangt echter wel één voorwaarde aan de deal vast, en dat is dat je 16 “Kolossen” zult moeten verslaan, doorheen het hele land, je zwaard wijst de weg.

Tot op het einde van het spel is dat al het verhaal dat je krijgt, en meer is er ook niet nodig. Net zoals bij ICO zijn de grote lijnen van het verhaal uitgezet, maar mag je alle specifiekheden zelf invullen, daar heb je in Shadow Of The Colossus alle tijd toe.

Na de inleiding trek je samen met “Wander” (de jongen) het vervloekte land in, en buiten de kolossen ben je als speler de metgezel van Wander en zijn paard, voor de rest is er uitgestrekte prachtige! magnifieke! mooie! eindeloos meesterlijke! eenzaamheid.

Doordat je slechts een deel van het verhaal kent, en de rest aan de speler is, is Shadow Of The Colossus geen voorgeschreven verhaal dat je ‘speelt’ zoals je een boek leest, het is veel meer dan anders je eigen verhaal, voor een stuk opgetrokken uit je eigen fantasie…

Of Wander nu uit eeuwige liefde voor het meisje handelt, of uit spijt omdat hij ze in een ritueel heeft moeten vermoorden, is aan de speler om te beslissen, wat je wel zeker weet, is dat je ze absoluut terug levend wil hebben en als je daar (hier bijna letterlijk, de Colossen zijn de grootste karakters ooit in een videogame, masieve monsters / magnifieke beesten van steen, planten en ijzer) hemel (er zijn er ook vliegende) en aarde én water (én die in het water wonen) voor moet bewegen, en dit 16 keer na mekaar, dan doe je dat.

Want op de koop toe is de gameplay ook nog magnifiek. Hoewel de opdracht steeds hetzelfde is (rijd uit met Agro, je paard, zoek Colossus, versla Colossus, val dood), is hij elke keer anders, nieuw en verfrissend. Zowel de zoektocht, als de gevechten zelf zijn in essentie enorme puzzels, waarbij je steeds je route moet uitzoeken, en daarna hoe je de omgeving en de Colossus zelf in je voordeel kan gebruiken om zijn zwakke punt te vinden.

Ook de graphics zijn meesterlijk. Ik heb meermaals mijn famillie rond de TV geroepen om ze te laten kijken naar wat de meesters van SCEI (Sony Computer Entertaiment) nog uit de (nu bijna officieel gedateerde) Playstation 2 weten te persen.

Op het gebied van pure rekenkracht (ik kijk naar jullie XBox360 fanboys!) stelt de Playstation 2 misschien niets meer voor, maar dat weerhoudt Shadow Of The Colossus er niet van om een van de mooiste games te zijn die ik in lang gespeeld heb.

Er zijn aspecten die deels technisch indrukwekkend zijn, door middel van het héél effectief van die beperkte rekenkracht: de enorme, naadloze wereld (niet wachten bij laadschermen), de meesterlijke lichteffecten (High Dynamic Range, Blooms) die écht MOOI zijn, en niet alleen als show dienen, en de realistische impact van Wander, Agro, de spelwereld en de Kolossen op elkaar, die me meermaals mijn controller harder vast lieten grijpen, in de hoop dat Wander het zo langer zou uithouden op een wild heen en weer zwaaiende Kolos.

Los van het technische meesterschap, is Shadow Of The Colossus ook een esthetisch meesterwerk, zoals een schilderij of beeldhouwwerk dat kunnen zijn, een zeer sober kleurpalet, gecombineert met de eerdergenoemde lichteffecten en een absoluut sprookjesachtige, fabuleuze vormgeving van elk element (OOK het geluid en de camerabewegingen en zelfs de verpakking) van het maken van Shadow Of The Colossus een van de mooiste games die ik ooit gespeeld heb, in een héél lange tijd, zoniet altijd.

En dan blijft er nog het gevoel dat het spel opwekt over. Het eindeloos eenzame, desolate gevoel dat je krijgt als je door de woesternij rijdt, de verbetenheid die je voelt tijdens een uitputtend gevecht met een kolos, de euforie als je zijn zwakke plek eindelijk bereikt, en daarna verwondering.
En dan, de eeuwige tristheid van het spel, als je je dode vriendinnetje ziet liggen, als een magnifieke kolos neergaat, en als je daarna zelf neergaat en wanneer je op het einde je trouwe paard in de diepte ziet storten.

Ik vrees dat ik weer zal moeten uitroepen dat deze game een kunstwerk is, en zelfs het meest kunstzinnige in de zin dat het de meest esthetische beelden, de meest stijlvolle creaturen op je scherm tovert…

Een kunstwerk dus, mensen die oud en rijk genoeg zijn, en op de koop toe voorzien van (klein)kinderen (liefst beide partijen beschaafd genoeg) die in staat zijn tot het spelen van games, doen er goed aan dit game te kopen, en gewoon enkele uren, liefst het hele spel, te kijken en stil te zijn, als een goed boek, of een goede film.

Alle arme studenten uit het teenage wasteland, kunnen er voor kiezen om de game te gaan huren, of de krankzinnige som van 75 euro op te diepen uit hun zakken om het spel in originele uitgave voor eeuwig bij te houden, het is het waard.

Ik denk dat ik voor de krankzinnige laatste optie ga, ik heb immers een Playstation 2 gekocht nadat ik de E3-demo van dit spel speelde, enkel en alleen in het vooruitzicht dat ik dan redelijk snel het volledige spel zou kunnen spelen zolang ik wilde…

Ik heb er nog altijd geen spijt van.

Speel het, bekijk het, Nu!

Indien ik te wazig ben, lees dan voor het spelen nog eens door wat Wikipedia erover te zeggen heeft

X
Jim

Will Wright, de man die de hele wereld nu kent van zijn “The Sims”, is bezig aan een nieuw spel. Hoewel “The Sims” nu het schoolvoorbeeld is van een hopeloos uitgemelkte reeks, is het concept achter de game nog steeds geniaal, en kan de reeks prat gaan op zowat de grootste content-creërende fanbase uit de hele spelletjesgeschiedenis.

Zijn nieuwe game, die nu stilaan steeds dichter bij de release aankomt, heer spore.
In “Spore” is het je opdracht om een zelfgemaakt dier van het cel-stadium tot overheersing van het hele universum te leiden, en daar voorbij.
De kenners onder ons denken dan direct aan games als SimCity, Popoulous en het beruchte Black & White, maar een aantal elementen zouden deze game wel eens héél geweldig kunnen maken.

Zoals eerder al gezegd is het de bedoeling dat je een soort creert en daar het hele universum mee overneemt. Dat “universum” is een interessant gegeven, want je hebt inderdaad een heel universum (+1000) planeten en sterren tot je beschikking, die je dan allemaal kan gaan koloniseren.

Wat nog interessanter is, is het feit dat de volledige wereld, alle planeten, alle dieren, en alle bouwsels door andere spelers gemaakt zijn.
Je kan dus hun werk gebruiken, of zelf aan het creëren gaan , iets dat even makkelijk lijkt als het opeenstapelen van Lego-blokjes.
Het universum van Spore zou dus wel eens groter kunnen worden dan je ooit kan koloniseren…
Mocht je gefascineerd zijn door dit virtueel evolutiespeeltuig?

Bekijk dan de presentatie die Will Wright gaf over zijn nieuwe geestenskind.

Game-Footage Alleen
Volledige Presentatie, ook fijn als je niet van games houdt

Liefs,
Jim

Op een glorierijke eerste plaats (wegens net ontdekt):
Cappuccino, met chocoladesmaak van Nescafé.
(voor de diehard koffiefanaten onder jullie: dat heet Wiener melangé).
Meesterlijk concept: heet water, magisch zakje, je kapt, je roert, en BAM! geweldige koffie mét schuimlaag in 2 minuten.
Beat that, oude versleten koffiemachine!
Nuja, er gaat natuurlijk niks boven échte espresso, die recht uit echte bonen in mijn tas loopt, afkomstig uit het koffiemachine van bij ons thuis, maar tot het weekend weer daar is, is dit een meesterlijke oplossing..

Op een gedeelde tweede plaats:
Het uitspelen van Metal Gear Solid 3 en ICO, het kijken van Donnie Darko, en drie dagen Shadow of the Colossus huren.

Metal Gear Solid 3: Snake Eater is, zoals verwacht, alweer een meesterlijk meesterwerk, de beste uit de reeks, net zoals deel 1 én 2 ook de beste uit de reeks waren.
Ik vraag me af hoelang Kojima deze krankzinnige kwaliteit kan volhouden, hoelang hij zich nog gaat kunnen overtreffen, maar als ik naar Metal Gear Solid 3 kijk, mag hij voor mij zeker nummer 4 ook nog gaan maken. Ik koop er een Playstation 3 voor, als ik ergens nog geld teveel vind.
De extended version van Metal Gear Solid 3, met de subtitel “Subsistence” is trouwens veelbelovend als hell: allerlei nieuwe features, perfectioneringen, Metal Gear 1 én 2 op de disc én een online multiplayer mode: i allmost cream my pants…

ICO, en zijn opvolger Shadow of the Colossus zijn allebei even fantastisch.
Over ICO heb ik al verteld, en Shadow of the Colossus is in geen enkel opzicht minder meesterlijk.
Weidse uitgestrekte landschappen, zonder ergens een laadtijd (erg belangrijk, die trekken je uit de sfeer), volledig desolate eenzaamheid, op je trouwe paard na.
Je trekt in dit vervloekte land (dat daarom niet minder prachtig is) rond, op zoek naar de colossusen: enorme (écht enorm, groter dan om het even welke eindbaas in een spel) stenen monsters die je moet beklimmen om hun zwakke plek te vinden.
Elke colossus heeft een andere aanpak nodig, ziet er anders uit, is een andere puzzel.
Heb je ze alle 16 verslagen, dan kan je je geliefde weer tot leven brengen, en ongetwijfeld zelf ten onder gaan aan een vreselijk lot, zo gaat het immers altijd.
De sfeer is al even bevreemden magisch als in ICO, en het gebrek aan dialoog is alleen maar een pluspunt.
Dit spel verdient eigenlijk langere bespreking, of misschien best helemaal geen, zo kan je het helemaal in je eentje ontdekken, maar neem maar van mij aan dat het één van de beste games is die het Playstation 2-platform in zijn hele leven heeft gezien.
En dan niet zomaar goed in zijn genre, gewoon geweldig over de hele lijn, en niet alleen voor “gamers”, want die kijken niet verder dan hun neus lang is, maar voor iedereen die van mooie avonture houdt, of ze nu in een boek staan, op een film te zien zijn, of mee te maken zijn op een Playstation 2.

“Donnie Darko, what’s that for a name, like you’re some kind of superhero or somethin’?”
“What makes you think I’m not?”
Het is het vreemde verhaal, over een vreemde jongen in een doodnormale (lees: vreemde) suburb van een niet nader bepaalde stad in Amerika.
Da’s natuurlijk (een van de vele) boodschappen in de film, Donnie Darko is de “vreemde”, en de rest normaal, terwijl het natuurlijk net omgekeerd is.

Ik weet het niet wat het is met die film, maar ik vind hem gewoon héél mooi en fijn om te kijken.
Het verhaal van een jongen die in contact komt met een monsterlijk konijn dat hij zelf heeft neergeschoten in een alternatief universum en dat nu teruggereisd is in de tijd, om hem te helpen om de wereld te redden, mag dan wel niet zo gezellig lijken, volgens mijn buikgevoel zat alles toch wel héél ok met deze film, misschien omdat Donnie de sympathiekste onbegrepen tiener ooit in een film is, én hij super-powers heeft.

Liefs, bij deze ga ik mijn rugzakje maken, en alles fixen om morgen terug naar my hometown te trekken…

(en, net binnen: stressen over een, help!, referentietoets van al mijn vakken binnen, help²!, 5 dagen…)

Update: Tevens ook helemaal geweldig: Het verzamelde werk van Anton Corbijn in “Star Track”

X
Jim

Volgend weekend ga ik naar het ARTEFACT-festival in het stuk in Leuven. Daar zijn een aantal voorbeelden te zien van de nieuwe creaties die kunstenaars met behulp van nieuwe media maken.
Het zijn dingen die gamers met wat goode wil “games” zouden noemen.
Mochten jullie willen deelnemen aan deze multimediale kunswerkjes, dan kan dat zelfs vanuit jullie luie gamers-zetel.
“The Endless Forest” is een van de dingen die er te zien zullen zijn op het ARTEFACT-festival. Het is een game die in te delen is in de categorie MMORPG, met als spannende thema: “een vertuele herten-simulator”!
No shit!
Nu te downloaden voor u PC, slechts 34mb groot en altijd uitbreiden, have fun, en schuur een tegen een boom, of neem een slokje van een fris bergriviertje!

Mocht al dat arty-farty gedoe niks voor u, de geharde gamer, zij, duik dan eens head on in ICO, je zal er met tranen in je ogen zitten kijken naar zoveel ontredderende virtuele schoonheid.

Liefs,
X
Jim