Goddamn,

11 Weken zijn er al voorbij,
En het was overduidelijk dus dringend tijd voor een update.
Ondertussen zit ik met CREW in Mons, en hier en daar kan ik (of meer precies: moet ik) tijd vinden om dit verslag neer te schrijven. Ik word hier opgeslorpt – met véél plezier trouwens – en het kost me écht moeite om dan een switch te maken naar om het een wat anders. Maar met 3 weken overtime was het ondetussen wel dik vet tijd – vanaf nu forceer ik me om op elke mogelijke moment mijn latop te pakken en te schrijven.

Wat is er na Avignon gebeurd? Het kan best dat deze post hier en daar overlapt met de vorige, maar “bear with me here”, ik probeer eerst en vooral mijn eigen gedachten nog eens te ordenen. Belangrijk, in deze wervelwind van nieuwe impressies en ervaringen. So here we go:

Eerst hadden we een weekje rust, en dat was best wel verdiend. Eigenlijk bestond die week uit de week-end-dagen die we in Avignon hadden overgeslagen in onze rush naar een eerste versie van EUX, plus enkele feestdagen en dergelijke. Ik heb ze gebruikt, die rustdagen. Enerzijds om me door plusminus 500 foto’s heen te werken – en er 60 uit te distileren om uiteindelijk op Flickr te plaatsen. You can find then at the usual places.

Anderzijds om slaap in te halen, en dat was wel nodig. Het was het goede soort moe trouwens, een moeheid die het gevolg was van al het werk dat ik hier uitgebreid uit de doeken heb gedaan. Slaap, ontspanning en mijn lief zorgden er dus voor dat ik mijn energie terug kon opbouwen.

Los van foto’s sorteren, slapen en aanverwante activiteiten, en een (toen ook al!) overtijds stageverslag uittypen heb ik me ook nog zovee mogelijk op C-MD proberen te concentreren. In het licht van mijn propositie heb ik me door Brenda Laurel’s Computers As Theatre. Hoewel het een veelbelovende titel was, bleek het een enorm frustrerende ervaring om dit boek door te lezen: steeds redelijk in de buurt van wat ik zocht, maar nooit écht vanuit de juiste hoek van toepassing. Uiteindelijk bleek dat mijn promotor, me eigenlijk een ander boek van dezelfde auteur had aangeraden. Miljaar wat een tijdverlies – mijn propositie staat dus nog steeds stukken minder ver dan ik ze eigenlijk zou willen. Anyway – die nieuwe boek zit dus, samen met een paar andere in de pipeline. Los daarvan is het een interessant, lichtjes veroudert (met betrekking op technologie) boek.

In verband met mijn propositie: ik zit er echt mee verveeld. Telkens wanneer ik een boek doorlees, is er zoveel nieuwe informatie die het verwerken waard is, dat ik niet weet waar te beginnen of te eindigen. Het is écht geen optie voor mij om dat “tussen de soep en de patatten” (of, met betrekking van CREW: tussen de meetings en het draaien van sessies) door uit te werken, op te schrijven of erover na te denken. Ik moet een klik maken, naar “lees-concentreer-en-schrijf-modus” en ik heb echt problemen om te uit te vissen waar of wanneer. De enige optie die ik nu zie is NA mijn stage, maar dan moet er ook een stageverslag / presenatie gemaakt worden – en dan is het einde van het schooljaar ineens wel héél dichtbij.

Veel tijd om me daarover op te boeien – buiten deze korte vermelding in dit verslag – was er eigenlijk niet. Voor ik het wist was mijn éne weekje time-out weer voorbij, en dook ik weer head-on CREW binnen.

Vincent en ik hebben dan eerst twee weken in Ranst gewerkt – de supergezellige loods achter op het terrein van Multimeat NV! – en we hebben ons toegelegd op de meer praktische kant van een theatershow op verplaatsing: materiaal checken, kabels repareren, hier en daar een verbetering aanbrengen in de systemen, all in all, de tijd nuttig gebruiken met heb bijwerken van allerlei klusjes die nog moesten gebeuren en die niet altijd even spectaculair, maar wel noodzakelijk zijn.

Er waren wel een aantal interessante puntjes. De “trilbedden” die we nu gebruiken om de immersanten zachtjes in te leiden in de immersie hebben een opvolger in “het rad”. Het rad is het best te omschrijven als verwant aan een astronautentrainer maar dan een die slechts op twee assen ronddraait, inplaats van op drie. Dat maakte mijn ritje op de parking er niet minder spannend op, overigens. Naar het schijnt kan je immersanten met de juiste inleiding, omkantelen in dat ding, zonder dat ze weten dat ze eigenlijk ondersteboven hangen.

In ieder geval, dat ding moest worden afgeschuurd, Vincent en ik hebben ons dus in de stralende zon eerst roestzwart geschuurd, en daarna behoorlijk vernis-dronken geschilderd.

In diezelfde twee weken heb ik ook mijn eerste stapjes in MAX/MSP gezet. Dat was zeer aangename eerste kennismaking. Zeker nu er de nieuwe versie 5 uit is, blijkt max een zeer krachtige visuele programeertaal te zijn die enorm goed overweg kan met geluid en beeld, en die dankzij de lego-blokjes-aanpak utnodigt tot experimentatie en snelle prototyping.

Dat smaakt naar meer. Jammer van de prijs. PD is misschien ook een goed alternatief. Geschreven door hetzelfde kopstuk achter MAX/MSP, maar opensource, en dus goed geintegreerd met Processing en dus ook het Arduino-bord. Jammer dat je dan de gestroomlijnde nieuwe vector-interface van MAX5 moet missen, maar bon.

Aanleiding van al dit Max-gepatch waren onze trillertjes, die na hun initiele primitieve testruns in Avignon verder werden uitgewerkt.
Ik maakte een systeempje dat vanop afstand (als in: van één computer over een draadloos netwerk naar een andere) geluiden kan triggeren, en informatie daarover (wat speelt er af, voor hoe lang nog) terugstuurt naar de regie-computers.

Ondertussen zijn we dus 3 weken ver in mijn verhaal. Na ons werk in Ranst is CREW vertrokken naar het Fresh Festival in het Buda Kunstencentrum in Kortrijk. We wilden in de periode van 2 weken enerzijds het project EUX verder uitwerken, anderzijds (natuurlijk met elkaar verweven) een aantal sessies draaien van deze bijgewerkte versie van EUX.

De kleine trillerluidsprekertjes waar we in Ranst ook al enkele verbeteringen hadden aan aangebracht, zijn in Kortrijk uitgerust met spanbanden (dit soort dingen). Uiteindelijk werkten we met 4 luisprekertjes in het totaal, twee op de onderbenen, twee op je kont. Dit systeem werkte tot op bepaalde hoogte goed. Het was bijvoorbeeld mogelijk om een sterke illusie van “in het water staan?? te op te wekken. Uiteindelijk hebben we ze na enkele testruns niet gebruikt – omdat er een sterke kans bestaat dat het zou uitgroeien tot een “aangeplakte?? gadget. Los daarvan hebben we natuurlijk nu wel een goed research-traject doorlopen, en kennen we de (on)mogelijkheden van dit nieuwe stuk technologie, en dat schept mogelijkheden voor de toekomst.

Tweede belangrijke punt was een lang gesprek met Eric over de mogelijke verdere uitwerking van ons semacode-systeem. Daar is nog niet direct iets concreets uitgekomen, maar ondertussen hebben we samen wel gegrasduind in het gebied van plaatsbepaling (GPS tot RFID) tot het volgen van immersanten doorheen de stad via een bestaand netwerk van bewakingscameras. Superinteressant en inspirerend.

En ondertussen zitten we in Mons (waar het enkele posts geleden ook allemaal begon). Eric geeft, met ondersteuning van een super-afgeslankte CREW een workshop aan theater of audio-studenten. Hoe dat allemaal uitdraait schrijf ik ongetwijfeld in een volgende post neer.

En tot dan,
Take Care Kids,
X
Jim