Hey Kids!
Allright, sinds vorige zondag ben ik terug van de residentie van CREW in La Chartreuse, waar ik het in de vorige post al over had.
Het was een zalige periode. Ik functioneer het best wanneer ik de luxe heb om me maar op één, en één ding alleen te moeten concentreren. Dit was dus nu zo’n situatie. Het feit dat het kleine core-team van CREW waar ik mee samenwerkte een geweldige groep mensen is zal er ook wel voor iets hebben tussengezeten.

We hebben hard gewerkt – het harde soort werken dat zo aangenaam is dat je alleen maar merkt wanneer je hard gewerkt hebt wanneer je ‘savonds laat als een blok in slaap valt. Nu geniet ik ondertussen van enkele dagen recup een zéér aangename luxe na een maand met welgeteld 3 weekenddagen. Recup wordt enerzijds ingevuld met luieren met Ingun, die ik een week of vijf heb moeten missen en anderzijds met verslagen, zoals dit verslag bij te werken. Om van mijn propositie nog maar te zwijgen.

Ik was in La Chartreuse de Vilneuve Les-Avignonofficieel een “technical assistant”, ruwweg het hulpje van Vincent, chief technologie binnen CREW.
In de vorig post sprak ik over het onderzoek naar meer fysieke impact om de immersant. In La Chartreuse hebben we voor de eerste keer een paar contactluidsprekertjes uitgetest die een sterke trilling kunnen genereren wanneer je er het juiste geluid doorstuurt. Deze werkten tot op bepaalde hoogte goed, maar het zou ideaal zijn ze in de volgende residentie, binnen een week in kunstencentrum Buda in Kortrijk hier verder mee te experimenteren. De truuk is om de juiste geluiden te gebruiken om extrazware trillingen op te wekken, en om de luidsprekertjes juist te positioneren, op het sleutelbeen werken ze bijvoorbeeld goed.

Een ander stuk research waar ik me in La Chartreuse mee bezighield situeerde zich op het gebied van datamatrices. Een datamatrix is in essentie een tweedimensionele barcode die door een GSMtoestel met juiste sofware en een camera kan “gelezen” worden. Je kan er allerlei informatie in stoppen, van telefoonnummers tot internetadressen of gewone tekst.

We hebben La Chartreuse behangen met deze vreemde codes, als een soort digitale vingerafdruk op de muren van het klooster. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat de imersant voor het immersieve gedeelte van de voorstelling (als in: “in een alternatieve wereld met een videobril en dergelijke”) te betreden eerst een wandeling deed, waarbij hij een tekst door een hoofdtelefoon te horen zou krijgen. We zouden hem dan een GSM meegeven waarmee hij die datamatrices mee kon scannen en zo extra informatie verzamelen. Los daarvan fungeerden de codes op zich als een (onleesbare) wegwijzer.

So far so good, Jim maakt aan de lopende band QR-codes en het lijkt allemaal de goeie richting uit te gaan. Tot ik met de neus op de feiten gedrukt werd en ik, jammergenoeg net iets te laat, mij een belangrijke les user testing herinner: Zelfs als moet iets nog zo snel gebeuren en zijn de deadlines krap, installeer nooit een systeem zonder user tests te doen. Uiteindelijk bleek, toen alle codes ophingen, dat de codes te ingewikkeld waren om door een simpele GSM-camera snel en effectief, maar vooral ook foolproof herkend te worden. Had ik die GSM voor een uurtje uit handen gegeven, en iemand die compleet niet vertrouwd was met het systeem gevraagd om enkele testcodes in te scannen, dan was dit probleem véél vroeger aan het licht gekomen. Ik heb mijn lesje dus wel geleerd user testing boven alles. En ik had ook gewoon minder tekst in mijn codes moeten stoppen, dan worden ze dus stukken leesbaarder. Dat staat dus op mijn lijstje voor Kortrijk. Waar we EUX als een geheel plannen te fine-tunen.

Los van dit kleine slippertje: heb je ooit een semacode, datamatrix of QR-code van ruwweg 4 vierkante meter nodig om je kot met een gezellig zwart-wit abstract patroon te decoreren: i’m you’r man. We hebben een aantal oversizede codes als setpieces gebruikt, vandaar. Ik kon na verloop van tijd wel in vierkantjes dromen.

Ook geweldig: dankzij een crash-cursus van Vincent heb ik in La Chartreuse een aantal “sessies” (voorstellingen) kunnen meedoen als operator achter de regie-desk. Vanop de regie-desk bestuur je een stuk of 4 computers die allerlei soorten media naar de imersant doorsturen. Het is het digitale zenuwcentrum van een CREW-voorstellingen. En daar sta je dan achter die regie-desk, met 4 toetsenborden, muizen en schermen voor je neus, die allemaal tegelijkkertijd bediend moeten worden. Het vergt opperste concentratie en genereert een enorme adrenalinerush. Het samenspel met de rest van het team is ook geweldig: allemaal tesamen zoek je naar het juiste ritme om van scene naar scene te springen, en de imersant zo goed mogelijk te bespelen. Een handgebaar van mij naar de acteurs en omgekeerd, en er start een soort gechoreografeerde en ingestudeerde dans van acties en handelingen, knipperende ledlichtjes inclusief.
Hier en daar een spectaculaire crash, bijvoorbeeld wanneer de chief techniek van het festival van Avignon in een sessie zit, en je zit in een sfeer van superconcentratie en teamwork. Een spectaculaire ervaring – en ik was best wel trots op mezelf dat ik, niet zo verfijnd en gecontroleerd als Vincent mind you, na slechts enkele dagen ook een sessie of 3, 4 zonder al te grote brokken kon meedraaien.

Vandaag heb ik mijn 6 wekelijkse stageverslag geschreven, een reflectie op mijn initiele scopedocument. Ik zit, naar eigen inziens, nog steeds in de juiste richting te werken. In ieder geval, een aantal observaties, die ik ook besproken heb in dat stageverslag.

Ik realiseerde het me niet in het begin, maar CREW beschouwd zichzelf als een theategroep, en werkt ook in véél opzichten zo. Het klinkt evident, maar dat wil dus zeggen dat ik héél erg andere dingen doe dan sommige van mijn collega-studenten die bij ietwat klassiekere webdesignbedrijven werken. Mijn actionscript of grafische-design-skils zal ik bij CREW niet direct zwaar gaan doorontwikkelen, maar laat het duidelijk zijn dat ik dat niet als een nadeel beschouw. Dat kan ik indien nodig altijd later nog doen, en ondertussen pik ik hier ongelofelijk inspirerende nieuwe kennis op, ongeveer alles wat er in CREW gebeurt bevat interessante elementen. Alles hier is nieuw en onbekend terrein. En dat is absoluut wat ik hier wilde komen ontdekken. Hier en daar moet er ook wel eens met kabels of “prakken” gesleept worden, maar daar staat tegenover dat je met een scheur in je jeans niet al te vreselijk uit de toon valt. Ik denk dat ik me in een kantoorsetting veel minder relaxt zou voelen.

Over relaxt gesproken: hoewel we ons daar in Avignon best wel hebben ingespannen, is stress voor mij bijna onbestaande geweest. Best wel uniek voor een zenuwpees als ik. Ik denk dat dit te verklaren is doordat ik in deze 6 weken – in tegenstelling tot wat ik hier en daar op blogs van medestudenten lees – geen enkel groot project alleen op mijn schouders heb gekregen. Dat is voor mij eerlijk gezegd een ideale situatie – ik kan werken zonder me blind te staren op hoe ik (en ik alleen) de zaken vreselijk om zeep zou kunnen helpen. Het enige probleem omtrent deze situatie zie ik verschijnen naar het einde van deze stage toe – omdat er zo natuurlijk niet erg duidelijk valt af te lijnen wat ik voor CREW gedaan heb. Een stagair die mij vanuit C-MD is voorgegaan naar CREW heeft een Flash-Frontend gemaakt voor een project dat toendertijd liep, maar ik ben tot nu toe nog geen “opening” tegengekomen voor dat soort kolfjes-naar-CMD-hand.

Los van deze zelfkritiek nog wat absoluut positief nieuws. Ik heb Eric Joris aangesproken over mijn masterthesis, of ik deze kon schrijven over, voor en als het onderzoek dat CREW wil gaan doen in verband met spiercontrole. Hij vond het een goed plan. Tijd om die dekselse propositie dus een stevig bij te gaan schaven.

Dat is werk voor morgen, ik duik dus nu mijn warme bedje in.
Take Care Kids,

X
Jim