Gisteren zat ik in Bergen/Mons, op het Via-Festival. Crew draaide daar enkele kleine opstellingen: U_Minuscule en Double_U, en ik mocht het terrein daar een beetje komen verkennen.
Het was super. De hele ploeg bestaat uit supersympathieke gasten, en tussen alle first-day-anxiety voelde ik me daar eigenlijk direct thuis.

Ok, morgen begint het echt.
Mijn eerste dag stage bij Eric Joris & Crew – het begint allemaal bij het Centraal Station in Antwerpen.

Morgen ongetwijfeld meer,
Take Care Kids,

X
Jim

Observation #1
Op het einde van de van de dag mocht ik al meedraaien in de regie. Dat komt er op neer dat je alle media-streams naar de immersant op de juiste tijd moet triggeren. In samenspel met acteurs en andere crew-leden zorg je dus voor de interactie met de immersant.
Op een bepaald moment in de voorstelling word de immersant omgekanteld wanneer hij/zij op een soort bed ligt. (zie foto hierboven)
Wanneer dit gebeurt is de immersant volledig afgesloten van alle zintuigen.
Het bed trilt erg hard, waardoor je alle gevoel voor ruimte, en plaats verliest, maar je merkt wel dat je overhelt.
Op dit moment worden de meeste mensen een beetje bang, je kan zien dat ze dan ineens net iets sneller beginnen te ademen, of de randen van het bed vastgrijpen.
Op dat moment was het aan mij om een boodschap door de hoofdtelefoon van de immersant te sturen: “Maak je maar geen zorgen, ik lig hier naast je, ik blijf bij je, en nu gaan we naar de binnenkant”.
Iedereen komt daarna terug tot rust, en wacht op wat er komen zal.
Interessant: mensen lijken de controle over hun zingtuigen wel te willen loslaten zolang er maar iemand (die ze vertrouwen?) de controle heeft. Wat de immersanten veel ongemakkelijker maakt is stuurloos te zijn: geen controle over je eigen zintuigen hebben, en verloren zijn zonder dat er iemand je opvangt.