Ha die Pia,

Mhh, de Jinli liet mij weten dat jij vond dat ik dringend eens een nieuwe blogpost moest schrijven. 1 – Wie ben in om de Pia tegen te spreken en 2 – Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik de vorige hier heb neergepend. Meer dan tijd voor een update over wat ik hier in Zweden zoal heb uitgespookt en wat ik nog ga uitspoken.

Bon, ik ben hier dus in de eerste helft van het semester 2 full-time cursussen doorgeworsteld. Die zijn wonder boven wonder goed afgelopen en den deze heeft er geen zenuwinzinking aan overgehouden. Misschien begin ik traagjes een beetje volwassen te worden op dat gebied.
Bij deze, een introductie van onze beide concepten:

Klatschcup dus – een koffietas die een complete willekeurige persoon opbelt als je er warme koffie (of chocomelk, thee, kokende pek of gewoon warm water werkt ook) ingiet.

Met het “wired prototype” dat je hierboven kan zien hebben we Wout vanuit België laten telefoneren met een Indische computerwetenschapper die toevallig op onze eindpresentatie zat – pure klasse.
Bon – hieronder een videootje om het hele concept uiteen te zetten.

Dit hele Klatschcup-plan hebben we behoorlijk ver als een product uitgewerkt. Op het einde hadden we zelfs een Verpakking met handleiding, een resen accesoires een plan voor een productwebsite én een behoorlijk weirde commercial geproduceerd.

Aanschouw!

So far, so good – meer over deze magische koffietas zal je kunnen bekijken op www.klatschcup.com. Het andere project waar ik me mee bezigehouden heb heet “Wai”. “Wai” was een instalatie in het cultureel-centrum-achtige “Inkonst” (waar ik in eerdere posts al iets over schreef).

Met deze installatie plaatsten we een hele resem lampen (en een ontelbaar aantal soldeerpuntjes) in het pafond van de inkomhal van Inkonst.

Wanneer er iemand onder dat hele deken van lampen doorliep reageerde de installatie daarop door specifieke lampen (die boven de persoon in kwestie) te laten oplichten.
Zo krijgt elke beweging onder “Wai” zijn eigen spoor van licht in de lucht mee.

De naam van “Wai” is afgeleid van de vraag die we van elke voorbijganger kregen toen we ons project opbouwden: “Why are you building this thing, what the hell does it do?”.

Geen zenuwinzinkingen dus, en toch twee fulltimeprojecten. Misschien ben ik écht aan het evolueren naar stresskonijn af (Waha – NO chance!), maar er is een véél grotere kans dat het aan de fijne atmosfeer hier op school (volwassen, niet gefocust op punten, examens of domme taken, maar op interessante projecten tot een goed einde brengen – dat wil zeggen: zo ver als je ze maar kan slepen) en de ongelofelijk fijne teams (zowel exchange als local studenten) waar ik mee mocht samenwerken ligt.

In ieder geval, de keuze om mijn licht eens op te steken buiten Belgïe was een ongelofelijk goede: ik kan me de laatste keer dat ik zoveel pret op school heb gehad op school niet herinneren, ik denk dat dit een primeur is.

Ik voel met trouwens over het algemeen enorm in m’n nopjes. Dat kan aan een fijn Noorweegs lief liggen, of aan het feit dat ik door al dat uitsloven in de eerste helft van het semester nu bijzonder weinig te doen heb, en er van examens al helemaal geen spoor zijn. (Een persoonlijk droomscenario!).

Ik heb de ongelofelijke luxe om me nu maar op EEN (één / 01 / uno!) project te mogen concentreren: een nieuwe versie van mijn portfolio bouwen.
En het mooie aan de zaak is dat ik nog in één klas zit waarvoor dat een eindvereiste is.
Time is on my side, en ik heb een deadline om naartoe te werken.

Djezus, als al mijn deadlines en projecten zo zouden lopen, zou ik een minder gestresseerd jong zijn. Tot er hier meer nieuws te vertellen valt rest er mij jullie nog te melden:

Godspeed Kid(s),
X
Jim

P.S.: Hey Pia, vertel Els dat ik ze vlug terugschrijf wanneer ik terug heb uitgevogeld hoe “Papier” nu weer precies werkt. Geef ieder individueel lid van de Joe-Niz een oversize knuffel. En vergeet niet om die antennekes waarvan ik gewoon wéét dat ge ze in uw dreadlocks verstopt af te stemmen op de good vibes die ik voor “the gang” en hun opa opstuur. Take Care…