Endelijk!

Een update! Ik kan er ook niets aan doen, het is hier gewoon erg erg druk. Misschien ligt dat aan het feit dat ik hier twee-en-een-halve fulltime cursus aan het volgen ben momenteel.

Anyway, mijn workshop fundraising is gedaan, en onze groep is er daadwerkelijk in geslaagd om wat voedsel te verzamelen voor de hippe KIKK-VIP-party op 15 September.Het was daar best leuk, fotografisch bewijsmateriaal hieronder. Crazy Baldhead vanop het Ed Banger-Label (u bekend van Daft Punk en Justice) kwam zijn kunstjes vertonen – maar jammergenoeg heb ik geen foto’s van die gasten, mea culpa. Free food op hippe VIP-feestjes, zelfs als je het zelf hebt moeten verzamelen, is natuurlijk nooit slecht nieuws voor de cheap-ass studenten onder ons – de rest van het feestje was ook wel ok.

En naast feesten op hippe parties heb ik dus – zoals eerder al gezegd – meer werk dan goed voor mij is. Op dit moment volg ik overdag twee fultime cursussen: “Research in Interaction Design?? en “Body and Technology??. ‘s Avonds verslijt ik potloden in een cursus “Image Making??. Ik heb het nijpende buikgevoel dat ik ten minste één van deze 3 curssussen ga moeten laten vallen wegens tijdsgebrek, maar ik kan er niks aan doen – het is allemaal zo fuckin’ interessant dat ik aan mezelf verplicht ben ze te volgen.

In research in “Research In Interaction Design?? werk ik samen met een groep masters die “Table Talk?? hebben gemaakt. Een interactieve tafel die lichtpatronen tekent gebaseerd op de gesprekken die errond plaatsvinden – ik heb het ding in live actie gezien – jullie kunnen het filmpje checken – en het is een heel mooi en geinspireerd project.

Samen met hen moet ik een “place specific computing” project ontwerpen in een hippe club hier in Malmö – dezelfde club waar ook het VIP-feestje plaatsvond – Inkonst. Ze smijten daar niet alleen met hippe feesten, maar je kan er ook films en theater kijken, en hippe muziek luisteren. U ziet het al, arty stuff goin’ on there. Ons hip groepje interaction designers gaat daar zo inpassen. Deze groep mensen heeft een hele hoop kennis over interaction design verzameld en ik hoop dat ik in de 8 weken dat dit project nog duurt daar zoveel mogelijk van kan oppikken – we shall see.

In other courses: Body and Technology. Het land van Wearable Computing! Momenteel staan Francesca Rosella and Ryan Genz, de oprichters van “Cute Circuit” voor mijn klas. Cute Circuit is een bedrijf uit Londen dat een absolute voortrekkersrol binnen het veld van wearable computing vervult. Vooral hun “Hug Shirt” is bijzonder charmant – én het is genomineerd als beste uitvinding van het jaar door Time Magazine, niet slecht…

Het is een enorme luxe, geweldig inspirerend en een grandioze opportuniteit om les te krijgen van deze twee mensen.

Wearable computing kan trouwens véél vreemdere uithoeken opzoeken dan het schattige, vrolijke en leuke werk dat Cute Circuit verricht. Het waanzinnige werk van STELARC kende ik al langer, maar Steve Mann was volledig nieuw voor mij. Beide kerels werken zo grandioos buiten elke denkbare grens dat ik niet anders kan dan eindeloos gefascineerd zijn – retecool, ik heb terug fotoopapiertjes nodig zodat ik deze gasten aan m’n muur kan hangen.

Ik weet dat ik 5 paragrafen geleden gezegd heb dat ik denk dat ik teveel cursussen tegelijk aan het nemen ben, maar daar tegenover staat dat ik geen enkele les over deze onderwerpen zou willen missen.

Geen zorgen hoor mams, ik zal er wel voor zorgen dat ik op m’n poten blijf staan – over 2 weken zal je je er trouwens van kunnen verzekeren dat ik er ook nog altijd op sta. Ik kijk natuurlijk al helemaal uit naar ons uitstapje naar de premiere van O_REX, het laaste project van Eric Joris en zijn meesterlijke crew – want nu werk ik eigenlijk best wel héél dicht bij zijn terrein.

Foto: Crew

Last but not least – toch nog een beetje tijd gehad om hier en daar een tweedehands-cd-zaak of twee drie af te schuimen samen met mijn aangenaam Noorweegs gezelschap, en “Probot?? door “Probot??, “Fixed?? en “All That Could Have Been: Still?? van NIN op te pikken. Nice – nooit verwacht dat ik die nog zou kunnen vinden.

Het spijt me dat ik niet meer tijd kan vrijmaken om uitgebreidere of coherentere blogposts bij elkaar te schrijven – maar ik ben ok en ik krijg hier een grandioze overload van interessante stuff te verwerken – én ik krijg van alle denkbare kanten ondersteuning – thanks guys. Ik kijk uit naar mijn tripje terug naar huis om daar eens dag te komen zeggen, en jullie te bedankn voor al de long-distance support – ik heb niet veel tijd om het te zeggen maar: thanks.

Ik laat jullie achter met nog een footootje of twee drie, voor ik mijn warme bedje induik – morgen is het weer vroeg les.

Dikke Kus Kids,
X
Jim