Hey,De case blijkt toch niet zo rampzalig te zijn als ze op het eerste gezicht leek. Het is vakantie, maar morgen schiet ik terug in gang voor school.

Vandaag Casino van Martin Scorsese gekeken, vette film, maar je moet er wel je tijd voor nemen, het is een mastodont die bijna 3 uur duurt.
Internet movie database vertelt me dat ik dan ook maar dringen eens Goodfellas moet gaan kijken, die slingert hier ook nog ergens op DVD rond, fijn fijn.

Ik heb ondertussen ook nog eens tijd gehad om Metal Gear Solid 2 Substance deels door te spelen, en het is net als thuiskomen, god ik ben fan van die reeks.

‘K heb ook nog enkele nieuwe cd’s gekocht, ‘Absolution’ van Muse, ‘Placebo’ van Placebo, ‘Halfway Between The Gutter And The Stars’ van Fat Boy Slim en ‘The Fat of The Land’ van The Prodidy.
Ik heb nu zelfs een heus budget voor cd’s, omdat ik een bandsite onderhoud, te gek!

Over 2 dagen ga ik onderduiken, en daarover ben ik al helemaal in m’n nopjes! Hoera!

Nu ben ik er vandoor, ik ga m’n vrije tijd nog wat vullen met entertainment.

PS: Ohja, ik heb bruinleren cowboyboots gekocht, how about that!

Take Care,
Jim

Hey Kids,Ik ben gisteren toertjes gaan lopen met Tom en Wout, de twee kerels met wie ik de eerste case van dit jaar tot een goed einde moet gaan brengen. (Die trouwens, even in zijlijn opgemerkt, fallikant gaat aflopen, maar dat is een ander verhaal)
We waren dus gisteren toertjes gaan lopen, omdat ICTers anders toch maar dik en vadsig worden, met ronde brilletjes op hun puisterige neus, om van hun seksleven nog maar te zwijgen.

Toen we terug geslenterd waren naar kot, bleek dat ik mijn sleutels vergeten was. Mmmh, beetje steentjes gekeild op het raam van Sofie, die blijkbaar al diep in dromenland was. Katrien, de blonde godin van iemand die anoniem wil blijven, omdat ze anders zullen weten wie hij is, trouwens ook.

Hoera! Crashen op wout zijn kot dan maar! Op een sucky matras! Zonder deken! Afzien. Toen heb ik mijn voeten maar in Wout’s jas gestopt, was dat even lekker warm.

Het leek op zo’n typische middelbareschool-sleepover, vol gelul tot een diep kot in de nacht… Wout heeft trouwens zijn hele leven gedocumenteerd in een online blog vol diepfilosofische overpeinzingen over de liefde en andere wonderen, en het is zelfs in het engels. Jammergenoeg is het vreselijk geheim, dus ik kan de link niet geven.

Maar ik kan wel vertellen (en dat zal mijn titel verklaren) dat hij nog steeds het plan heeft opgevat om naar de Warped-tour in Amerika te trekken, omdat hij dat aan zijn ex-vriendinnetje beloofd heeft. Respect!

Jullie zullen tevreden moeten zijn met een link naar zijn kunstbendeproject. Ook niet mis…

http://cmdstud.khlim.be/~wstandaert/av/zelf/

Ook te gek:

http://cmdstud.khlim.be/~jbollansee/blog/fr-025-final2.exe

Een van mijn klasgenoten van vorig jaar gaat morgen zijn vriendin begraven, die gestorven is aan een hersenbloeding, da’s wel behoorlijk mis…

Genk is trouwens in het nieuws gekomen, dat zijn de trappen van ons (eind)station.

http://www.demorgen.be/telex/?news=own1161843659

Tja, verder weg dan Genk kan een trein inderdaad niet gaan.
Ooit rij ik op de Trans-Sibierïe express…

Ohja, de case, die gaat de mist in…

Kus,
Jim

Hey Kiddo’s,Live uit de Olmobiel trouwens, van het originele plan om iets zinnigs te schrijver blijft trouwens niet veel meer over, vanaf nu dan maar ‘Pure Gonzo Journalism’, live van de road richting Genk.

We bevinden ons in de geliefde Olmomobiel, een Volkswagen Beetle uit (geen flauw idée, maar for the sake of het verhaal) 1945, uitgevoerd in het wit, met gechromeerde velgen.

De enige indicatie van het feit dat we ondertussen alweer 61 jaar verder zijn het geavanceerde autoradiosysteem in het dashboard, dat jammergenoeg voorzien is van een (één!) luidspreker die klinkt alsof hij alweer 62 jaar oud is.
Met wat goede wil kan je daar Springsteen door horen, meerbepaald een shuffle uit ‘Devils And Dust’ en ‘The River’, intrieste verhalen over kapotte relaties en ingestorte levens dus, hoera, een geweldige soundtrack.

Ondertussen is er door onze voorruit het mooiste uitzicht (in mijn ogen dan toch) een brede autostrade die langzaam voorbijschuitft, regendruppels die te pletter storten op de voorruit, om daarna weggeveegt te worden door de ruitenwissers.

Het geheel wordt afgewerkt door de mooiste stage lighting die een mens zich kan wensen: gele straaverlichting.

Ik ben nog geen Streetlight Soldier, maar ooit komt dat wel, het is in de works.

En bij dit tafereel filosoferen we dan zo’n beetje over bellangrijke dingen.

Over hoe de Novemberblues weer zwaar z’n kop opsteekt, over het feit dat we eigenlijk toch maar watjes zijn, die over niks zagen, hoe fijn het zou zijn om nu vanavond niet alleen in je kotbet te moeten duiken (No Gay Pun Intended), en fotografie, om daana over het feit dat school per defenitie zelfontwikkeling is.

Fuck, hoe maak ik ooit iets zinnigs die opdracht fotografie?!

Crap, het wordt hier nooit iets zinnigs met dat leven van mij.

Anyway, we zijn er, tijd om in m’n bed te duiken, morgen is het case.

Niet vergeten om uit het raam te kijken, het regent mooi.

Godspeed Kids,
Jim

Waarover het origineel trouwens zou gaan:

Eternal Sunshine of the Spotless Mind is trouwens de meest romantische film die ik in mijn hele leven heb gezien, en er zal een mirakel moeten gebeuren om dat ooit te veranderen.
Absolute aarader, waarover ik alleen nog kan zeggen dat het niet van die platgeproduceerde roze-teddyberen-ik-hou-van-u-voor-altijd-hollywood-romantiek is, maar pure schoonheid, zowel esthetisch als qua verhaal. Kijken, die handel, bij voorkeur met iemand (of meerdere mensen) die je graag ziet.

Als je daarmee klaar bent, bezoek dan ook eens ‘Juliart.be’, het blog-dat-al-bestaat-van-voor-er-blogs-waren van een van de oudleerlingen van mijn moeder. Zeer fijne kerel, die trouwens ook nog bijzonder fijn (en foutloos, wat een verademing, niet) schrijft, en nooit vergeet zijn innerlijk kind en bijhorende fascinaties te vertroetelen.
Bijzonder fijn leesvoer vooer mij, vooral omdat hij een hele resem intresses en ‘fetishes’ met mij deelt (Springsteen, The 80s, Nintendo, Mooie meisjes ea.), Julian de Backer, Respect!

www.juliart.be

Hey Lieve Lezertjes,Wat zijn weekends toch ongeloofelijk kort aan het worden. Vrijdagavond ben ik met de famillie Claessens (indien u onbekend, het is bijzonder fijne bende die mij steeds nauwer aan het hart ligt, en waarvan de oudste zoon – Master In De Fotografie, Olmo – sinds dit jaar bezig is met het behalen van zijn master in de C-MD) naar 3 leden uit ‘DJ Grashoppa’s DJ Big Band’ én een van de beste percussionisten –zoniet de beste, ik ben zijn naam vergeten- én een van de meest gelauwerde Jazztrompetisten uit België gaan kijken, het zootje gaf namelijk een jammsessie in de Roma in Antwerpen weg…

In mijn leken-ogen hoogst experimenteel, maar best wel te pruimen, vooral dan de gekke capriolen en vette vette beats die uit de 6 platenspelers van de 3 ‘Turntable-ists’ kwamen.

Zaterdag zo vroeg mogelijk opgestaan (dat wil zegggen, zo vroeg als mogelijk is voor een moe moe mens) en aan een taak voor Grafische Vormgeving die 6 à 7 uur later nog niet veel verbetering vertoonde, kut…

Ondertussen was, met al het prutsen aan die apenopdracht van GV mijn zaterdag weeral vrolijk voorbijgevlogen (Hoera!), en had ik me ondertussen laten overhalen door de Mammie om op zondag mee naar Amsterdam, Holland te trekken, om aldaar de 31ste (of de 32ste) ING Amsterdam Marathon op videotape te gaan vastleggen. (en als u wil weten waarom, mail dan maar naar de artiest in kwestie)

Buiten het feit dat ik er om een ontiegelijk vroeg uur uit moest (mijn bed, 5.30u) fnuikte die marathon ook mijn plan om op zondag naar “De Gandalf” in Antwerpen te trekken, om doorbreken te gaan zoeken voor m’n vriendinnetje (die me ook al bijzonder aan het hart ligt, ik zie de wereld graag).

De plannen werden dus aangepast, “Ik ben kei flex, ik snuiter ongetwijfeld ook wel mooie oorbellen op in Amsterdam, die Hollanders zijn trots op hun stad daar, dus zo’n onmenselijke opgave kan dat niet zijn…

Goedgemustst en luid snurkend vertrok uw nederige dienaar dus naar Amsterdam, vol goede moed en vastbesloten om oorbellen te vinden die mooi genoeg waren voor zijn vriendinnetje.

Uw nederige dienaar is, after all, ook maar oprecht, naïef en helemaal dolverliefd…

42-en-nog-wat kilomter later, nog steeds slepend met een toch wel zwaar wordend Manfrotto-statief, had uw nederige antiheld nog steeds geen enkele oorbel gezien, laat staan een paar dat mooi genoeg was. Wat een krankzinnig idee trouwens om een marathonparcours langs grote open banen te leggen, inplaats van knal doorheen de binnenstad, langs allerlei interessante winkeltjes, vol koddige snuisterijen.

U ziet het al aankomen, het is zondagavond, en uw nederige dienaar heeft GEEN oorbellen, en al helemaal GEEN plan B.
(en is pompaf, en heeft nog meer taken dan hij zou willen)

Bij deze dus:

Lieve, Lieve Zélia,

Gelukkige 19de (of 18de, aangezien je nog niet klaar bent met je jeugdzonden) verjaardag.

Ik was van plan, hoewel het mij streng verboden was, om geweldige oorbellen voor je te gaan kopen, en om dan glunderend op donderdag voor de deur van je kot in Leuven op te duiken, en te zeggen ‘Gelukkige verjaardag Zé, ik heb geweldige oorbellen voor u!’ (en 10 Miljard Kussen).

Door het mislukken van plan A en het ontbreken van plan B, valt dat plan (Plan Zembla-Echo-Lumbago-Indiaan-Apestaartje)ook volledig in het water.

Het spijt mij, ik ben een slecht vriendje. Ik zal de hele week wachten op een berichtje met de woorden ‘nu komen’, om dan al mijn werk te laten vallen (en dan later tegen de docenten te zeggen: “Jamaar, mijn vriendinnetje verjaarde”, om dan zo aan gruwelijke lijfstraffen te ontsnappen) en naar de deur van je kot in Leuven te sprinten.

En dan zal ik zeggen dat ik Panic At The Disco geweldig vindt, en dat Ben Harper ongeloofelijk de max is, dat ik de films van Pedro Almodovar prachtig vindt, en dat het in de sterren geschreven staat dat we voor altijd en eeuwig bij elkaar zullen blijven…

Of misschien lieg ik gewoon niet, en zeg ik dat ik je geweldig vindt, dat het me niet kan schelen wat waar geschreven staat, maar dat dat me helemaal niet zo’n slecht plan lijkt en dat ik oprecht, naïef en helemaal dolverliefd op je ben…

Kus, 3 voor je verjaardag, en daarna nog zoveel je wil,
Jim

Hey Rabiate Fans!Vandaag is er weinig tijd, maar er zijn toch een aantal geweldige dingen die ik jullie niet wil onthouden…

Een geweldige bootleg: Daft Punk Live At Coachella California!
Dit is het eerste van de 10 concerten die Daft Punk afgelopen zomer speelden en eindigden op de wei van Pukkelpop.

Ik was eerst op zoek naar deze bootleg, omdat het zo’n geweldig concert was, maar dit eerste concert is een bijzonder aangenaam alternatief!

Downloaden en niet vergeten om uw kotgenoten ook te laten meegenieten van deze fijne herrie!

Tweede item in mijn lijst ‘geweldige dingen nog te delen met de mensheid’: een reeks foto’s van een (al dan niet gefakete) expositie van grafittie-artiest ‘Banksy’ voor de upperclass van Los Angeles, te gek en magnifiek!

Check it out!

Kus,
Jim