Hallo Lieve Lezertjes,

(en dan vooral blonde Joyce, die mij voor ik vertrok al smeekte voor een verslagje van mijn avonturen, maar dit geheel terzijde, het is maar om te benadrukken dat ik echt massa’s vrouwelijke fans heb, die aan mijn voeten liggen, maar ook dit, geheel terzijde…)

Pukkelpop 2006 is weer gedaan, en het was plezant. Oplettende festivalfanaten merken nu slim op: “Maar Jim, Pukkelpop duurt toch maar 3 dagen, waarom pas nu een blogpost, je gaat me toch niet vertellen dat je zolang moest bijslapen”?. Wel beste oplettende festivalfanaat, dat is inderdaad het geval, Pukkelpop is al een tijdje voorbij. Er is echter hier en daar iets tussengekomen, vandaar dat deze post wat later is.

De familie Bollansée (en voor de geïnteresseerden, de familie “Van den Langenbergh” ook) heeft echter de traditie, om de zondag na Pukkelpop naar “Den Bompa” te trekken, om daar twee dagen lang de kermis te vieren met een resem omringende activiteiten in het genre van samen frieten bakken of de afwas doen, stoofvlees met boterhammen naar binnen werkenen dat culinaire festijn afsluiten met een groot pak smoutebollen, in de botsauto’s rijden met z’n allen (dat zijn al snel 8 autootjes) of voor de tiende keer “Time Crisis II” uitspelen met mijn neef, of mekaar vriendschappelijk bevechten in een matchke “Cruisin’ World”, en dan samen als eerste over de finishlijn knallen, en beide gratis nog eens een keer mogen spelen, hoera!

Dit, en een resem andere activiteiten (bij olmo zitten, en met Modul8 en andere VJ-stuff spelen) weerhielden mij dus van het neerpennen van dit stukje, dat ik nu, alweer uit tijdsnood, in de trein naar Leuven aan het typen ben.

Dat ik een hele hoop moeite doe om de powerbook van mijn moeder af te luizen om alleen maar dit stukje te kunnen uitschrijven, wil toch al wel zeggen dat ik iets belangrijk te vertellen heb, zo belangrijk zelfs dat ik een uitgesponnen bespreking van heel Pukkelpop achterwege laat (ik heb een drumstok gekregen van Gogol Bordello, de gypsy punks, het regende maar dat kon de pret niet drukken, en voor andere fijne details leest u de Humo van deze week maar) en maar meteen naar het hoogtepunt van heel Pukkelpop spring.

En dat hoogtepunt was (prampramprampram – tadaaa!) Daft Punk als aflsuiter op de main stage – of hoe elektronische muziek hoort te klinken – !

De twee monsterdeejays uit Parijs speelden dit jaar maar 10 (u kan ze nalezen op mijn t-shirt) concerten over de hele wereld, maar dat opsparen van energie loont de wei was loeienthousiast, en ze hebben ze vakkundig platgespeeld, en dat zonder merkbaar te bewegen.

Maar, misschien is het beter om bij het begin te beginnen…

Uw nederige dienaar moest zich 50(!!!) minuten voor het begin van het concert al door een ongelofelijk dichte mensenmassa heen worstelen, en dat was nog bijna een uur voor het officiële begin van hun set. Die mensenmassa werd, maarmate het uur des oordeels naderde, naar wat ik voelde (want ik ben niet zo groot) alleen nog maar groter en ongeduldiger. Ik denk dat van alle concerten die er gespeeld zijn, deze keer de wei voor de main stage echt het volst stond, of dat maakte ik toch op uit de wilde bewegingen en het gegil van kleine meisjes die door hun liefje naar boven werden gehoffen om eens naar achter te kijken.

Na 50 minuten stond de hele wei daar nog te wachten, en nog te wachten, en we konden (zelfs helemaal vanvoor) niet meer zien dan een groot zwart doek.

Dat ging zo nog voort voor ongeveer 20(!) minuten. Hoewel elke band op Pukkelpop altijd op tijd lijkt te beginnen, geldt dat niet voor Daft Punk, met meer Rock ’n Roll attitude dan de meeste Rockbands, konden zij het zich dus permiteren om voor een afgeladen main stage eens even 20 minuten later te beginnen.

Dat maakte de climax alleen nog maar groter toen dat zwarte doek naar beneden kwam, en er een hoop lampjes flikkerden en je de tonen van “Close Encounters of The Third Kind” kon horen (voor de leken: Tuu Duuu Tuu Duuu Duuu Duuu Dieee Duuuu!)

En als ik lichtjes zeg, dan bedoel ik fucking veel lichtjes!, de hele main stage vol!, de natte droom / nachtmerrie van elke VJ!, spectaculairder dan het ruimteschip uit bovengenoemde film!

En alsof al die schermen, lampjes, en pulserende tl-buizen nog niet genoeg waren, op het midden van de main stage stond een lichtjes reusachtige piramide, die ook voorzien was van schermen aan alle kanten (beeld u de meest krankzinnige beeldcomposities in, schuine schermen die in elkaar overlopen enzo, en je komt in de buurt) waaruit in het midden een stuk ontbrak.

Daarin stonden de twee helden van de avond, onherkenbaar vermond in ruimtepakken en robothelmen. Sporadisch vertoonden die twee hier en daar een kleine beweging, al was de écht beweging te vinden op de schermen, lampjes en tl-buizen, die voor elke song een ander VJ-meesterwerk toonden.

De cynische lezer zou nu kunnen mompelen jaja, hoe zat het dan met de muziek, jij stuk langharig tuig? Met gimmicks alleen redt je het niet hoor vriend!

Waarop ik zou kunnen terugroepen: “Hoe durft u deze vraag nog te stellen m’n beste? Ren naar de muziekwinkel of, als u een vrek bent, start Limewire of consoorten op, en ga op zoek naar ‘Homework’ ‘Discovery’ en ‘Human Afer All’, dat zijn cd’s van Daft Punk. Beluister deze allemaal 5 keer na elkaar en dan nog eens 5 keer door elkaar , en beeld u dan één enorme foutloze megamix van alle hoogtepunten op deze platen in, hier en daar voorzien van een injectie van nog net iets meer geniale bijna foutheid dan dat er al op de originele plaat stond”.

Of de muziek goed was! Wat een vraag! Goed? Geweldig Ja!

Daar stond ik dus, op wei, met een gelukzalige grijns helemaal vooraan “One More Time” mee te zingen, terwijl een lichtjes gedrogeerde boiler-room-chick uit volle borst riep: “Hey, dat mag wel wat harder”, waarop Daft Punk besloot om even de zwaartste bassen die de mensheid ooit gehoord heeft, door hun mix heen te pompen, ik voelde de lucht in mijn longen trillen, en ging er bijna van aan het dansen.

Daft Punk, elektronica met een Rock ’n fuckin’ Roll attitude, oftewel muziek zonder instrumenten “done the right way”.

Feestje!

Tot de volgende Kiddo’s
X
Jim