Whoaaaaaaaaaaah!
EEN FUCKIN’ MEESTERWERK!Ik doe niet graag aan lijstjes, maar als ik er had, zouden ICO en Shadow Of The Colossus op een gedeelde (dikke, vette) eerste plaats moeten komen met alle games uit de Metal Gear Solid saga.

Shadow Of The Colossus vertelt het verhaal van een jonge kerel die helemaal alleen, slechts vergezeld door zijn trouwe paard naar een verafgelegen, verdoemd land trekt, en daar zijn ziel verkoopt om een meisje terug tot leven te wekken.
De godheid die daar aanwezig is, stemt in zijn wens te vervullen, al waarschuwt hij dat de gevolgen gruwelijk zullen zijn.
Er hangt echter wel één voorwaarde aan de deal vast, en dat is dat je 16 “Kolossen” zult moeten verslaan, doorheen het hele land, je zwaard wijst de weg.

Tot op het einde van het spel is dat al het verhaal dat je krijgt, en meer is er ook niet nodig. Net zoals bij ICO zijn de grote lijnen van het verhaal uitgezet, maar mag je alle specifiekheden zelf invullen, daar heb je in Shadow Of The Colossus alle tijd toe.

Na de inleiding trek je samen met “Wander” (de jongen) het vervloekte land in, en buiten de kolossen ben je als speler de metgezel van Wander en zijn paard, voor de rest is er uitgestrekte prachtige! magnifieke! mooie! eindeloos meesterlijke! eenzaamheid.

Doordat je slechts een deel van het verhaal kent, en de rest aan de speler is, is Shadow Of The Colossus geen voorgeschreven verhaal dat je ‘speelt’ zoals je een boek leest, het is veel meer dan anders je eigen verhaal, voor een stuk opgetrokken uit je eigen fantasie…

Of Wander nu uit eeuwige liefde voor het meisje handelt, of uit spijt omdat hij ze in een ritueel heeft moeten vermoorden, is aan de speler om te beslissen, wat je wel zeker weet, is dat je ze absoluut terug levend wil hebben en als je daar (hier bijna letterlijk, de Colossen zijn de grootste karakters ooit in een videogame, masieve monsters / magnifieke beesten van steen, planten en ijzer) hemel (er zijn er ook vliegende) en aarde én water (én die in het water wonen) voor moet bewegen, en dit 16 keer na mekaar, dan doe je dat.

Want op de koop toe is de gameplay ook nog magnifiek. Hoewel de opdracht steeds hetzelfde is (rijd uit met Agro, je paard, zoek Colossus, versla Colossus, val dood), is hij elke keer anders, nieuw en verfrissend. Zowel de zoektocht, als de gevechten zelf zijn in essentie enorme puzzels, waarbij je steeds je route moet uitzoeken, en daarna hoe je de omgeving en de Colossus zelf in je voordeel kan gebruiken om zijn zwakke punt te vinden.

Ook de graphics zijn meesterlijk. Ik heb meermaals mijn famillie rond de TV geroepen om ze te laten kijken naar wat de meesters van SCEI (Sony Computer Entertaiment) nog uit de (nu bijna officieel gedateerde) Playstation 2 weten te persen.

Op het gebied van pure rekenkracht (ik kijk naar jullie XBox360 fanboys!) stelt de Playstation 2 misschien niets meer voor, maar dat weerhoudt Shadow Of The Colossus er niet van om een van de mooiste games te zijn die ik in lang gespeeld heb.

Er zijn aspecten die deels technisch indrukwekkend zijn, door middel van het héél effectief van die beperkte rekenkracht: de enorme, naadloze wereld (niet wachten bij laadschermen), de meesterlijke lichteffecten (High Dynamic Range, Blooms) die écht MOOI zijn, en niet alleen als show dienen, en de realistische impact van Wander, Agro, de spelwereld en de Kolossen op elkaar, die me meermaals mijn controller harder vast lieten grijpen, in de hoop dat Wander het zo langer zou uithouden op een wild heen en weer zwaaiende Kolos.

Los van het technische meesterschap, is Shadow Of The Colossus ook een esthetisch meesterwerk, zoals een schilderij of beeldhouwwerk dat kunnen zijn, een zeer sober kleurpalet, gecombineert met de eerdergenoemde lichteffecten en een absoluut sprookjesachtige, fabuleuze vormgeving van elk element (OOK het geluid en de camerabewegingen en zelfs de verpakking) van het maken van Shadow Of The Colossus een van de mooiste games die ik ooit gespeeld heb, in een héél lange tijd, zoniet altijd.

En dan blijft er nog het gevoel dat het spel opwekt over. Het eindeloos eenzame, desolate gevoel dat je krijgt als je door de woesternij rijdt, de verbetenheid die je voelt tijdens een uitputtend gevecht met een kolos, de euforie als je zijn zwakke plek eindelijk bereikt, en daarna verwondering.
En dan, de eeuwige tristheid van het spel, als je je dode vriendinnetje ziet liggen, als een magnifieke kolos neergaat, en als je daarna zelf neergaat en wanneer je op het einde je trouwe paard in de diepte ziet storten.

Ik vrees dat ik weer zal moeten uitroepen dat deze game een kunstwerk is, en zelfs het meest kunstzinnige in de zin dat het de meest esthetische beelden, de meest stijlvolle creaturen op je scherm tovert…

Een kunstwerk dus, mensen die oud en rijk genoeg zijn, en op de koop toe voorzien van (klein)kinderen (liefst beide partijen beschaafd genoeg) die in staat zijn tot het spelen van games, doen er goed aan dit game te kopen, en gewoon enkele uren, liefst het hele spel, te kijken en stil te zijn, als een goed boek, of een goede film.

Alle arme studenten uit het teenage wasteland, kunnen er voor kiezen om de game te gaan huren, of de krankzinnige som van 75 euro op te diepen uit hun zakken om het spel in originele uitgave voor eeuwig bij te houden, het is het waard.

Ik denk dat ik voor de krankzinnige laatste optie ga, ik heb immers een Playstation 2 gekocht nadat ik de E3-demo van dit spel speelde, enkel en alleen in het vooruitzicht dat ik dan redelijk snel het volledige spel zou kunnen spelen zolang ik wilde…

Ik heb er nog altijd geen spijt van.

Speel het, bekijk het, Nu!

Indien ik te wazig ben, lees dan voor het spelen nog eens door wat Wikipedia erover te zeggen heeft

X
Jim