Nine Inch Nails is geweldig, dat wist ik al 6 maanden voor ik de eerste song van de one-man band van Trent Reznor hoorde.
Dennis ‘Visual Reality’ Govers vertelde me vorig jaar op Pukkelpop dat ik zijn favoriete band ook maar eens van dichterbij moest ontdekken.
Omdat het “buikgevoel” wel ok zat (het is gewoon een té coole naam, en dat logo!), en het een Dennis-tip was, kwam Nine Inch Nails op mijn to-buy lijstje terecht.
Daar bleef het een hele tijd staan, tot ik (ook al een Dennis-tip) Donnie “sound like a superhero name or somethin’” Darko een meesterlijke en inktzwarte teenage hogeschool-flick bekeek.
Dàt beste vrienden, was het begin van mijn jaren 80-periode. Depeche Mode, Kraftwerk, a-ha en het ronduit geweldige Joy “Neanderthalerrock” Division kwamen allemaal op mijn iPod terecht. (ook nog: Duran Duran!, Echo and The Bunnymen! ea) Voor alle hippe kids onder ons, die absoluut niet naar “oud spul” willen luisteren: Editors speelden onlangs de wei plat op Werchter met hun geweldige zwaar door Joy Division geïnspireerde songs, hip man!
Bon, hoe meer ik me daar in die jaren 80 rondwentel, in genres als “New Wave”, “Dark Wave”, “New Romantics”, “Gothic” (niet per sé zwart en jurken kiddos, het is niet al Marlyn Manson wat de klok slaat!), “EBM”, “Dark Ambient” en een resem totaal krankzinnige, en soms ook niet zo’n denderend goede genres, begin ik me te realiseren dat er in die jaren 80, toch wel de basis gelegd werd voor alle elektronische muiek die zou komen…
Gitaarbands op rock werchter 2006 met synths? Depeche Mode!
Staccatogitaartjes, diepe stemmen, Editors, Interpol? Joy Division!
Nuja, allemaal niet vreselijk ingewikkeld, als je weet dat dat waarschijnlijk de eertse muzikale ervaringen waren van mensen die 27 zijn en “on stage” staan…
Goed goed, de jaren 50-60-70-80 heb ik dus al aangeboord in mijn jonge leven, straks kom ik nog bij hippe muziek uit, het zou nog kunnen…
Maar goed, ik was me dus in Joy Division aan het wentelen, wanneer ik hier en daar “Nine Inch Nails” zie opduiken, onder noemers als “Gothic, Industrial, Industrial Metal” en consoorten. Ieder weldenkend mens zou (met reden) ver uit de buurt van zulke termen blijven, ware het niet dat de “Industrial” “uitgevonden” is door Nine Inch Nails, en wanneer een groep de eer heeft om met een fucking nieuw genre bestempeld te worden wil dat soms wel eens zeggen dat ze je aandacht waard zijn.
Ik surf & snuffel dus wat meer rond, en hoe meer ik over Nine Inch Nails (lees: Trent Reznor) te weten kom, hoe meer ik gewledige platen begin te ruiken. Nine Inch Nails IS Trent Reznor. In 1988 (voor diegenen die goed opgelet hebben: het einde van de 80’s, en het ontluiken van de Grunge en Rave, dus na Depeche Mode, en voor Nirvana) besluit Reznor om te met zijn job als klusjesman in een opnamestudio, en komt hij naar buiten met het materiaal dat hij daar in zijn vrije tijd heeft opgenomen: Pretty Hate Machine is geboren.
Ook zijn multimedia-achtergrond, het feit dat hij zicht focust op alles, en elk stuk muziek voor zijn platen zelf inspeelt, zorgde ervoor dat ik aan een lichte vorm van Reznor-Mania ging leiden.
Ok, fast forward naar 5 dagen geleden.
Jim zit in Leuven, met 60 euro en 4 uur teveel, te wachtern op zijn toekomstige ex (dat staat hier alleen als inside joke voor mensen die Het Leugenpaleis van binnen en buiten kennen), en wat doet een mens dan: inderdaad, line recta naar de nieuwe Leuvense Bilbo die net open is. De bespreking van de 6 overige cd’s die ik gekocht heb bespaar ik u, dit is die van With Teeth, en die is al lang genoeg.
Bon, zo snel ik de kans kreeg, CD op en volume open gezet.
Vrolijk rondgesprongen, meegebrult met “The Hand That Feeds”, het buikgevoel had gelijk, wat een extreem vette plaat!
Wat een extreem vettige plaat ook, Nine Inch Nails is naar het schijnt zéér geschikt om seks op te hebben, en mocht u het niet geloven, dan mag u het ook gewoon van mij aannemen.
Ik zou u een hele (ongetwijfeld zeer beschamende uitleg voor zowel de schrijver als de lezer) uitleg kunnen bezorgen over de “I want to fuck you like an animal”-factor die alle tracks bezitten, en hoe ongelofelijk geweldig de laatste piano-track is wanneer je samen net bent ingestort, maar bon, die bespaar ik u dus.
Nine Inch Nails moet het stoerste zijn dat ik in lang heb gehoord, goed om dingen op kapot te slaan in pure frustratie, om zielig in een hoekje bij te zitten janken, om je agressie bij uit te brullen, maar bovenal rauw en vol fuckin’ energy!
Nadat ik van de eerste luisterbeurt bekomen was, heb ik de plaat onmiddelijk op mijn trouwe ouwe iPod gesmeten, en ben ik er keihard een uur op gaan (hard?)lopen.
Mijn benen zijn er nog steeds kapot van.Nu ik dat hier zo nog eens nalees, moet ik tot mijn teleurstelling vaststellen dat ik hier een niet zo heel propere of coherente tekst heb neergepend, en van het oorspronkelijke concept ‘een brief aan Trent’ is ook niet veel terecht gekomen, blijkbaar.
Oh well, ik zal het dan maar Jim’s Gonzo-Journalism noemen (Fear and Loathing in Las Vegas: OOK kijken!)

Maar dus: Trent man, hoe gothic ze je ook mogen noemen, wat een geweldig vette laatste plaat, de 5 jaar die je eraan gewerkt hebt, zijn het meer dan waard.
Vet Vet Vet en extreem geweldig, R.E.S.P.E.C.T!
Doe de groeten aan Bowie, als je er nog eens een duet mee zingt (inderdaad hippe kids, favoriete artiest van Reznor: David “Ziggy” Bowie!)

With Teeth: Feel Good Record of The Summer

Ok, waar is die iPod gebleven, dat ik nog eens een poging waag…

Love & Peace,

Jim

- Fear And Loathing op IMDB
- Wikipedia: Trent Reznor
- Wikipedia: NIN
- De coole coole officiele NIN-site
- 80′s: Les geschiedenis over Gothic
- Ishkur’s Guide To Electronic Music: Verveling? Niet met “The Guide”, klik enkele uren rond, en leer weer 50 nieuwe genre’s in 50 jaar electronische muziekgeschiedenis kennen! Ouderen vinden hun jeugd, en de jeugd vind er wat ze al lang moesten kennen. Verplichte kost!