Hey Kids,Het grote probleem bij het schrijven van een weblog, bij mij toch, is dat er niet teveel tijd tussen je opeenvolgende posts mag zitten. Voor je het weet ben je uit je “flow”, en ondertussen zijn er alweer zoveel verschillende kleine, onozele, human-interest-achtige dingen gebeurd, die je met de rest van de wereld had willen delen, dat de moed je vergaat om erover te schrijven.
Heel snel realiseer je je ook dat al die dingen eigenlijk ook maar onbetekenende gebeurtenissen zijn, in een onbetekenend leven en als je ze in dit perspectief bekijkt, realiseer je je snel dat ze niet de moeite zijn om over te schrijven.
In deze situatie bevind ik mij momenteel, maar (waha!) ik denk er niet aan me daardoor te laten tegenhouden officieel het geweldige begin van deze “Summer Of 2006″ aan te kondigen!

Here We Go!

Hulde Hulde, de zomer is officieel vertrokken. Momenteel regent het alweer “very Belgiumish” en dus is dit het uitgelezen moment om even te vertellen over mijn onbetekenende belevenissen in JimBo-Land, die hoewel onbetekenend, daarom niet minder leuk waren (en zo horen alle zomerse activiteiten in mijn ogen te zijn, onbetekenend, maar enorm leuk).

Werchter, O, Werchter, wat was dat fijn. Buiten een geweldige zonnebank-janet-teint en accute Tinnitus in de 3de graad heb ik er nog meer fijne dingen aan over gehouden, met name een hele resem geweldige herinneringen die het koesteren waard zijn, en ik ben alweer een stapje dichter bij mijn eigen persoonlijke muziek-hemel.
Hoewel ik zou willen dat het zo was, ben ik geen door de wol geverfde festivalganger (al komt dat nog wel, wacht maar) en dus laat ik de (overigens uitstekende) besprekingen van de muziek (wijselijk) aan Humo over (for now, that is).
(Random opmerking, maar dan vooral richting de Zé: Naar het schijnt zijn “The Kooks” een kruising tussen “The Police” en “The Clash”, gelieve mij dus niet meer vreemd aan te kijken wanneer ik deze beide oude knarren nog eens opduikel uit de cd-kast en u lichtjes euforish probeer uit te leggen dat het geweldige groepen zijn, die je zeker eens moet onderzoeken omdat ze een geweldig coole sound hebben, mijn allerliefste Kooks-Groupie?, bij voorbaat dank…)
De vibe was, net zoals de muziek (zie Humo, ze hebben gelijk over Muse, Anouk, Live en anderen) zéér fijn.
Hoewel al mijn (wél door de wol geverfde festival-kenners-maatjes) mijn verzekerden dat “Werchter niks voor mij zou zijn”, dat “de sfeer er helemaal anders is dat op Pukkelpop, dat veel relaxter is”, viel dat dit jaar in mijn ogen enorm goed mee.
Dat zal ongetwijfeld aan die enorme 4-daagse hittegolf gelegen hebben, maar iedereen was erg op zijn gemak, rustig, geen doden, niemand die blijkbaar de nood voelde iemand anders neer te schieten.
Festivals, ik ben na twee keer al gehecht aan hun vibe, 80.000 mensen die neerstrijken, op een wei, in een dorpje waar maar half zo veel mensen wonen als in “hometown Westmalle”, om naar muziek te luisteren, en voor de rest elkaar graag te zien, al kan dat laatste iets te maken hebben met mijn innerlijke hippie…
Anyway, Werchter (of: Editors, Camping, Peppers, Wolfmother, Danko Jones, Manu Chao, Clap Your Hands Say Yeah, Depeche Mode, The Who, Deus, Muse, Placebo etc, etc…) was dus geweldig, en we kijken vol enthousiasme uit naar volgend jaar, olé!

Na deze geweldige happening, trok ik, zwaarbeladen met mijn vaders rugzak (nu vol herinneringen en vuile kleren), terug naar huis.
De pret was nog niet gedaan, want er volgde een weekje vol famillie- en andere verplichte feestjes. Met een glas vol Schweppes én ijsblokjes (ijskoude Schweppes: de enige frisdrank die het waard is om te drinken en onmisbaar voor een geslaagde zomer), en “The World According To Garp” in de hand, raakt een mens echter door véél familiefeestjes heen.
En zo zijn we hier aanbeland, 11 Juli 2006, 14:38, schrijvend aan een weblog.
Ik ga zodadelijk “Cars” kijken, met Jochen (zie foto’s hieronder, de jongen is trouwens geslaagd voor zijn eerste jaar Burgie-Archie in Leuven, Hulde!) en Kristof (net 19, 6à7 herexamens voor hogeschool boekhouding, dikke Hulde!) en mezelf (al ¼ master in de Arts, eindelijk niet meer gruwelijk overstressed met school, Hulde!).

Voor ik kan vertrekken moet ik echter nog een dvd-tje gaan afgeven aan “Meneer BloemBloem” (Marc Dewinter), als pay-back voor de hulp bij mijn 4de case. Op de dvd staat een speciale, exclusief voor hem gemaakte, 30 minuten lange versie van een interview met hem, in mijn website, waar ik 3 weken aan werkte (16/20 waard!) had hij blijkbaar geen intresse, hij hield liever het origineel, dat beter overeen kwam met zijn visie op het internet, oh well…

Bij deze vertrek ik dus naar Bloem Bloem, al mag ik u niet achterlaten zonder u te wijzen op de geweldige foto’s van Jochen (niet mijn werk, gepikt van “Seks Met Konijnen”, dé officiele weblog van Jochen en friends) én iedereen die kan, te verplichten om een kijkje, en slokje te gaan nemen bij de Ribbedebie, de mobiele sponsor-jeugdhuis-Joeniz-mega-ultra-kleurige-bar-caravan.

Hulde!

Liefs,
Jim