Nine Inch Nails is geweldig, dat wist ik al 6 maanden voor ik de eerste song van de one-man band van Trent Reznor hoorde.
Dennis ‘Visual Reality’ Govers vertelde me vorig jaar op Pukkelpop dat ik zijn favoriete band ook maar eens van dichterbij moest ontdekken.
Omdat het “buikgevoel” wel ok zat (het is gewoon een té coole naam, en dat logo!), en het een Dennis-tip was, kwam Nine Inch Nails op mijn to-buy lijstje terecht.
Daar bleef het een hele tijd staan, tot ik (ook al een Dennis-tip) Donnie “sound like a superhero name or somethin’” Darko een meesterlijke en inktzwarte teenage hogeschool-flick bekeek.
Dàt beste vrienden, was het begin van mijn jaren 80-periode. Depeche Mode, Kraftwerk, a-ha en het ronduit geweldige Joy “Neanderthalerrock” Division kwamen allemaal op mijn iPod terecht. (ook nog: Duran Duran!, Echo and The Bunnymen! ea) Voor alle hippe kids onder ons, die absoluut niet naar “oud spul” willen luisteren: Editors speelden onlangs de wei plat op Werchter met hun geweldige zwaar door Joy Division geïnspireerde songs, hip man!
Bon, hoe meer ik me daar in die jaren 80 rondwentel, in genres als “New Wave”, “Dark Wave”, “New Romantics”, “Gothic” (niet per sé zwart en jurken kiddos, het is niet al Marlyn Manson wat de klok slaat!), “EBM”, “Dark Ambient” en een resem totaal krankzinnige, en soms ook niet zo’n denderend goede genres, begin ik me te realiseren dat er in die jaren 80, toch wel de basis gelegd werd voor alle elektronische muiek die zou komen…
Gitaarbands op rock werchter 2006 met synths? Depeche Mode!
Staccatogitaartjes, diepe stemmen, Editors, Interpol? Joy Division!
Nuja, allemaal niet vreselijk ingewikkeld, als je weet dat dat waarschijnlijk de eertse muzikale ervaringen waren van mensen die 27 zijn en “on stage” staan…
Goed goed, de jaren 50-60-70-80 heb ik dus al aangeboord in mijn jonge leven, straks kom ik nog bij hippe muziek uit, het zou nog kunnen…
Maar goed, ik was me dus in Joy Division aan het wentelen, wanneer ik hier en daar “Nine Inch Nails” zie opduiken, onder noemers als “Gothic, Industrial, Industrial Metal” en consoorten. Ieder weldenkend mens zou (met reden) ver uit de buurt van zulke termen blijven, ware het niet dat de “Industrial” “uitgevonden” is door Nine Inch Nails, en wanneer een groep de eer heeft om met een fucking nieuw genre bestempeld te worden wil dat soms wel eens zeggen dat ze je aandacht waard zijn.
Ik surf & snuffel dus wat meer rond, en hoe meer ik over Nine Inch Nails (lees: Trent Reznor) te weten kom, hoe meer ik gewledige platen begin te ruiken. Nine Inch Nails IS Trent Reznor. In 1988 (voor diegenen die goed opgelet hebben: het einde van de 80’s, en het ontluiken van de Grunge en Rave, dus na Depeche Mode, en voor Nirvana) besluit Reznor om te met zijn job als klusjesman in een opnamestudio, en komt hij naar buiten met het materiaal dat hij daar in zijn vrije tijd heeft opgenomen: Pretty Hate Machine is geboren.
Ook zijn multimedia-achtergrond, het feit dat hij zicht focust op alles, en elk stuk muziek voor zijn platen zelf inspeelt, zorgde ervoor dat ik aan een lichte vorm van Reznor-Mania ging leiden.
Ok, fast forward naar 5 dagen geleden.
Jim zit in Leuven, met 60 euro en 4 uur teveel, te wachtern op zijn toekomstige ex (dat staat hier alleen als inside joke voor mensen die Het Leugenpaleis van binnen en buiten kennen), en wat doet een mens dan: inderdaad, line recta naar de nieuwe Leuvense Bilbo die net open is. De bespreking van de 6 overige cd’s die ik gekocht heb bespaar ik u, dit is die van With Teeth, en die is al lang genoeg.
Bon, zo snel ik de kans kreeg, CD op en volume open gezet.
Vrolijk rondgesprongen, meegebrult met “The Hand That Feeds”, het buikgevoel had gelijk, wat een extreem vette plaat!
Wat een extreem vettige plaat ook, Nine Inch Nails is naar het schijnt zéér geschikt om seks op te hebben, en mocht u het niet geloven, dan mag u het ook gewoon van mij aannemen.
Ik zou u een hele (ongetwijfeld zeer beschamende uitleg voor zowel de schrijver als de lezer) uitleg kunnen bezorgen over de “I want to fuck you like an animal”-factor die alle tracks bezitten, en hoe ongelofelijk geweldig de laatste piano-track is wanneer je samen net bent ingestort, maar bon, die bespaar ik u dus.
Nine Inch Nails moet het stoerste zijn dat ik in lang heb gehoord, goed om dingen op kapot te slaan in pure frustratie, om zielig in een hoekje bij te zitten janken, om je agressie bij uit te brullen, maar bovenal rauw en vol fuckin’ energy!
Nadat ik van de eerste luisterbeurt bekomen was, heb ik de plaat onmiddelijk op mijn trouwe ouwe iPod gesmeten, en ben ik er keihard een uur op gaan (hard?)lopen.
Mijn benen zijn er nog steeds kapot van.Nu ik dat hier zo nog eens nalees, moet ik tot mijn teleurstelling vaststellen dat ik hier een niet zo heel propere of coherente tekst heb neergepend, en van het oorspronkelijke concept ‘een brief aan Trent’ is ook niet veel terecht gekomen, blijkbaar.
Oh well, ik zal het dan maar Jim’s Gonzo-Journalism noemen (Fear and Loathing in Las Vegas: OOK kijken!)

Maar dus: Trent man, hoe gothic ze je ook mogen noemen, wat een geweldig vette laatste plaat, de 5 jaar die je eraan gewerkt hebt, zijn het meer dan waard.
Vet Vet Vet en extreem geweldig, R.E.S.P.E.C.T!
Doe de groeten aan Bowie, als je er nog eens een duet mee zingt (inderdaad hippe kids, favoriete artiest van Reznor: David “Ziggy” Bowie!)

With Teeth: Feel Good Record of The Summer

Ok, waar is die iPod gebleven, dat ik nog eens een poging waag…

Love & Peace,

Jim

- Fear And Loathing op IMDB
- Wikipedia: Trent Reznor
- Wikipedia: NIN
- De coole coole officiele NIN-site
- 80’s: Les geschiedenis over Gothic
- Ishkur’s Guide To Electronic Music: Verveling? Niet met “The Guide”, klik enkele uren rond, en leer weer 50 nieuwe genre’s in 50 jaar electronische muziekgeschiedenis kennen! Ouderen vinden hun jeugd, en de jeugd vind er wat ze al lang moesten kennen. Verplichte kost!

Hulde Hulde, mijn eerste link vanuit een andere blog:
http://pocketrevolution.blogspot.com/
Nu nog een vriendelijke commentaar van Veys, en ik ben een heuse Bekende Blogger Baby!
Laat de groepies maar aanrukken…Love, Peace, Nine Inch Nails
Jim

Hey Kids,Het grote probleem bij het schrijven van een weblog, bij mij toch, is dat er niet teveel tijd tussen je opeenvolgende posts mag zitten. Voor je het weet ben je uit je “flow”, en ondertussen zijn er alweer zoveel verschillende kleine, onozele, human-interest-achtige dingen gebeurd, die je met de rest van de wereld had willen delen, dat de moed je vergaat om erover te schrijven.
Heel snel realiseer je je ook dat al die dingen eigenlijk ook maar onbetekenende gebeurtenissen zijn, in een onbetekenend leven en als je ze in dit perspectief bekijkt, realiseer je je snel dat ze niet de moeite zijn om over te schrijven.
In deze situatie bevind ik mij momenteel, maar (waha!) ik denk er niet aan me daardoor te laten tegenhouden officieel het geweldige begin van deze “Summer Of 2006″ aan te kondigen!

Here We Go!

Hulde Hulde, de zomer is officieel vertrokken. Momenteel regent het alweer “very Belgiumish” en dus is dit het uitgelezen moment om even te vertellen over mijn onbetekenende belevenissen in JimBo-Land, die hoewel onbetekenend, daarom niet minder leuk waren (en zo horen alle zomerse activiteiten in mijn ogen te zijn, onbetekenend, maar enorm leuk).

Werchter, O, Werchter, wat was dat fijn. Buiten een geweldige zonnebank-janet-teint en accute Tinnitus in de 3de graad heb ik er nog meer fijne dingen aan over gehouden, met name een hele resem geweldige herinneringen die het koesteren waard zijn, en ik ben alweer een stapje dichter bij mijn eigen persoonlijke muziek-hemel.
Hoewel ik zou willen dat het zo was, ben ik geen door de wol geverfde festivalganger (al komt dat nog wel, wacht maar) en dus laat ik de (overigens uitstekende) besprekingen van de muziek (wijselijk) aan Humo over (for now, that is).
(Random opmerking, maar dan vooral richting de Zé: Naar het schijnt zijn “The Kooks” een kruising tussen “The Police” en “The Clash”, gelieve mij dus niet meer vreemd aan te kijken wanneer ik deze beide oude knarren nog eens opduikel uit de cd-kast en u lichtjes euforish probeer uit te leggen dat het geweldige groepen zijn, die je zeker eens moet onderzoeken omdat ze een geweldig coole sound hebben, mijn allerliefste Kooks-Groupie?, bij voorbaat dank…)
De vibe was, net zoals de muziek (zie Humo, ze hebben gelijk over Muse, Anouk, Live en anderen) zéér fijn.
Hoewel al mijn (wél door de wol geverfde festival-kenners-maatjes) mijn verzekerden dat “Werchter niks voor mij zou zijn”, dat “de sfeer er helemaal anders is dat op Pukkelpop, dat veel relaxter is”, viel dat dit jaar in mijn ogen enorm goed mee.
Dat zal ongetwijfeld aan die enorme 4-daagse hittegolf gelegen hebben, maar iedereen was erg op zijn gemak, rustig, geen doden, niemand die blijkbaar de nood voelde iemand anders neer te schieten.
Festivals, ik ben na twee keer al gehecht aan hun vibe, 80.000 mensen die neerstrijken, op een wei, in een dorpje waar maar half zo veel mensen wonen als in “hometown Westmalle”, om naar muziek te luisteren, en voor de rest elkaar graag te zien, al kan dat laatste iets te maken hebben met mijn innerlijke hippie…
Anyway, Werchter (of: Editors, Camping, Peppers, Wolfmother, Danko Jones, Manu Chao, Clap Your Hands Say Yeah, Depeche Mode, The Who, Deus, Muse, Placebo etc, etc…) was dus geweldig, en we kijken vol enthousiasme uit naar volgend jaar, olé!

Na deze geweldige happening, trok ik, zwaarbeladen met mijn vaders rugzak (nu vol herinneringen en vuile kleren), terug naar huis.
De pret was nog niet gedaan, want er volgde een weekje vol famillie- en andere verplichte feestjes. Met een glas vol Schweppes én ijsblokjes (ijskoude Schweppes: de enige frisdrank die het waard is om te drinken en onmisbaar voor een geslaagde zomer), en “The World According To Garp” in de hand, raakt een mens echter door véél familiefeestjes heen.
En zo zijn we hier aanbeland, 11 Juli 2006, 14:38, schrijvend aan een weblog.
Ik ga zodadelijk “Cars” kijken, met Jochen (zie foto’s hieronder, de jongen is trouwens geslaagd voor zijn eerste jaar Burgie-Archie in Leuven, Hulde!) en Kristof (net 19, 6à7 herexamens voor hogeschool boekhouding, dikke Hulde!) en mezelf (al ¼ master in de Arts, eindelijk niet meer gruwelijk overstressed met school, Hulde!).

Voor ik kan vertrekken moet ik echter nog een dvd-tje gaan afgeven aan “Meneer BloemBloem” (Marc Dewinter), als pay-back voor de hulp bij mijn 4de case. Op de dvd staat een speciale, exclusief voor hem gemaakte, 30 minuten lange versie van een interview met hem, in mijn website, waar ik 3 weken aan werkte (16/20 waard!) had hij blijkbaar geen intresse, hij hield liever het origineel, dat beter overeen kwam met zijn visie op het internet, oh well…

Bij deze vertrek ik dus naar Bloem Bloem, al mag ik u niet achterlaten zonder u te wijzen op de geweldige foto’s van Jochen (niet mijn werk, gepikt van “Seks Met Konijnen”, dé officiele weblog van Jochen en friends) én iedereen die kan, te verplichten om een kijkje, en slokje te gaan nemen bij de Ribbedebie, de mobiele sponsor-jeugdhuis-Joeniz-mega-ultra-kleurige-bar-caravan.

Hulde!

Liefs,
Jim

Het Vlaamsche internet gonst momenteel van de 0110-buzz.
Mocht je niet weten wat 0110 is, klik door en informeer je: 0110.be
For your interest: de lijst van alle artiesten die (tot nu toe) meedoen aan het evenement.

- A Brand
- Admiral Freebee
- Akro
- Ambrozijn
- Annabelle Van Nieuwenhuyzen
- Arno Hintjens
- Axelle Red
- Balo (ex-Starflam)
- Bart Peeters
- Clouseau
- Daan Stuyven
- dEUS
- De Laatste Showband
- Djamel
- Douzi
- Fluxus
- Frederik Sioen
- Gorki
- Helmut Lotti
- Jan De Campenaere (Venus In Flames)
- Jean Louis Daulne
- Kris De Bruyne
- Lais
- Laïla Amezian
- Laïs (muzikanten)
- Laura Lynn
- Manou Gallo
- Marie Daulne (Zap Mama)
- Monsoon
- Mousta Largo
- Patrick Riguelle
- Pieter-Jan De Smet
- Raf Walschaerts (Kommil Foo)
- Reggie Baeyens (Whispering Wind)
- Rocco Granata
- Roland Van Campenhout
- Ruben Block (Triggerfinger)
- Salvatore Adamo
- Sam Touzani (presentator 0110 in Brussel)
- Steven De Bruyn
- ´t Hof van Commerce
- Think Of One
- Wannes Van De Velde
- Will Tura
- Wim Oosterlinck (Q-music) (presentator 0110 in Gent)
- X!nk
- Yasmine
- Yevgueni (muzikanten)
- Zita Swoon

Geen slechte line-up, i’ll be there…

0110 is, in essentie een concert dat ervoor zou moeten zorgen dat het Vlaams Blok (zei ik Blok, ik bedoelde natuurlijk Belang, anders kunnen de leden ervan als criminelen opgepakt worden, maar een namechange lost natuurlijk veel op), het Vlaams Belang voor een keer eens wat minder dan “griezelig veel” stemmen opstrijkt.

Het Vlaams Belang van zijn kant, voelt zich niet erg op zijn gemak, getuige de dreigbrief die Filip “Mijn grote voorbeelden zijn mensen als August Borms, Cyriel Verschaeve en Irma Laplasse.” Dewinter rondstuurde naar alle artiesten die deelnamen aan het evenement.

Het Vlaams Belang is blijkbaar ook van plan om een eigen concert te gaan organiseren, ik vraag me af welke groepen (Screwdriver en consoorten uitgezonderd) er dan zullen spelen…

Een van de namen die naar voren komt in heel dit gebeuren is “Tanguy Veys”, het staat nergens in zijn curriculum, maar momenteel lijkt het alsof hij door het Belang gepromoveerd is tot “hoofd van de internetsectie van het propagandabureau van het Vlaams Belang”. De man schrijft ijverig aan zijn eigen blog, waar hij de gekende Vlaams Belang-dingen schrijft, maar surft ook nog een het hele Vlaamsche internet af op zoek naar blogs waar hij zijn commentaar op kwijt kan.

Zijn blog, dat u hilarisch of net van ongeloofelijke waarde zal vinden, afhankelijk van uw politieke overtuiging, vindt u op: http://www.tanguyveys.be

Véél grappiger, en er “boenk oep” http://tanguyvijs.blogspot.com/, een blog dat Veys op de korrel neemt -Peulengaleisstyle-, en waarop je, in tegenstelling tot het echte blog wél kan reageren.

Voorts laat ik u , voor ik eens verder ga kijken waarop ik zou kunnen gaan stemmen (een kleine tip: één bepaalde partij ligt al dik uit de running voor mij, maar dat was de overige 19 jaar ook al het geval), achter met een aantal al even fijne links.

- De super-mega-geweldige “Universe-Remix” van What We Talk About When…, Base!
- Omdat ik die sketch over het VB niet kon vinden, een andere In de Gloria Klassieker
- youTube Gekheid: Eenzame Amerikaanse Meisjes, Dawsons Creek, in het echt, creepy…

Take Care,
Jim “You Won’t Fool The Children of The Revolution” Bollansée