Hey Fans,

Hoera, er begint schot in de zaak te komen, de zon komt van tijd tot tijd eens door de wolken piepen, al dan niet op een nogal indrukwekkende manier, om aan te kondigen dat de zomer eraan komt.
Het begon ook wel eens stilaan tijd te worden, een half jaar koude is meer dan genoeg. Het bloed in mijn aderen was ongeveer even dik geworden als rijstpap, mijn kop even duf als een kussen in een bejaardentehuis.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik nu al luidop droom over tentjes, gamellen, bonen in tomatensaus en de Italiaanse schotel van Zwan, op de wei van Pukkelpop, in de stralende zon, hopelijk na Werchter.

Het is vakantie, ik probeer hem dan ook zo zinnig mogelijk te vullen. Maximum 9 uur in mijn bed liggen, huiswerk maken, en goede films kijken.

First on my list was “Fight Club“, een film die op een respectabele 32ste plaats in de top 250 van de “Internet Movie Database”.

Fight Club is een slimme film, in de manier waarop hij gefilmd is, het verhaal, de ideeën die erachter zitten, en de plotwending (het is er eigenlijk maar één) in het verhaal. Dat, én het feit dat er op de aftiteling “Where Is My Mind” van de Pixies speelt, maakt het een film die al de 9/10-en en de 9.5/10-en best wel begrijpelijk maakt.

Edward Norton schittert trouwens even hard zoals hij dat al in “The People Versus Larry Flynt” en “American History X” deed, amen.

De hoofdrolspeler die in “The People Versus Larry Flynt” de hoofdrol speelt, doet dat ook in “Natural Born Killers“, een film van Oliver Stone, die ik deze morgen gezien heb.

Met een verhaal van Quentin Tarantino, en een titel die klinkt als een album van Iron Maiden, kan je al met je ellebogen aanvoelen wat voor een film dit wordt: een rollercoaster propvol krankzinnig geweld. Wel, dat was het ook, en het was best wel een goede film, met een sterke opgestoken middelvinger naar de Amerikaanse media, die alles opblazen, zolang het maar verkoopt. Ook qua filmtechniek was deze film, met z’n 18 verschillende filmtypes en 2500 “cuts” (fyi, de gemiddelde speelfilm heeft er 600) best wel interessant.

Buiten al dit Hollywood-geweld-met-een-kantje-aan heb ik ook nog “PI” gekeken, het langspeeldebuut van Darren Aronofsky, de man die u allemaal kent, of zou moeten kennen van “Requim For A Dream“, zijn als een MTV-clip geregisseerde film over een bende twintigers die vluchten in de drugs, op zoek naar hoop en liefde, en er uiteindelijk allemaal op de meest gruwelijke wijzen aan ten onder gaan…

Pi, de film die verplichte kost zou moeten zijn voor alle burgerlijk ingenieurs en wiskundigen, of misschien net niet, verteld het verhaal van een wiskundig genie, die op zoek gaat naar de oplossing van alles, en hij hoopt die te vinden in een cijfer.
Net zoals de personages uit “Requim For A Dream” gaat hij ten onder aan zijn vlucht uit de werkelijkheid, alleen loop deze film, na een hoop surrealistische gebeurtenissen goed af.

Mocht u van trivia houden: de film kostte slechts 60.00 dollar, de hele set bestaat uit dingen die aan elkaar gelijmd zijn, op alle buitenlokaties werd illegaal gefilmd, en het brein is echt.

Om deze filmopsomming af te ronden: “Walk The Line” heb ik nog net meegepikt in de cinema. Joaquin Phoenix verdient mijn eeuwige respect met zijn meesterlijke vertolking van The Man In Black. In deze film zie je heel sterk de standaard clichés van elk verhaal terug (in de professionele omgeving of door enthousiastelingen ook wel eens “The Hero’s Journey” genoemd), maar dat mag de pret niet drukken.
Cash is geweldig, de muziek en de cinematografie is meesterlijk, en het optreden in de gevangenis is onvergetelijk, om van June Cater nog maar te zwijgen.

In other news:

Peter en Marie vertrekken volgende zaterdag voor een week naar New York, ik ben echt jaloers op die twee snoodaards, maar zolang ze maar een Spiderman-Tshirt of een ander dergelijk kleinood, in combinatie met de paasklokken, ben ik al lang tevreden.

X
Jim Out