Hoi Hoi Hoi!

Ik weet niet wat het is, maar ik ben de laatste tijd bijzonder vrolijk en goedgemutst.
Marie en Peter brengen via elektronische weg trouw bericht uit het verre, nog steeds mythische, New York uit en elke dag lijken ze enthousiastere verhalen te vertellen.
Ik ben samen met een oude wijze, zeer gerespecteerde man, genre Merlijn de Tovenaar (beter bekend als “den Bompa”, maar dat klinkt zo Pfaffs) in charge van het huishouden. Dat wil dus zeggen dat alles volgens een strak schema verloopt: Rond tien uur eens rustig uit mijn bed komen, eens dag zeggen tegen Bompa, die al vroeger dan menselijk mogelijk is, opgestaan is, en dan samen richting bakker, om even later aan een ontbijt rond de middag te beginnen, meer vakantie dan dat wordt het niet.
Als dit op een of andere manier sarcastisch klonk: dat is het niet, ik ben bijzonder blij dat ik mijn grootvader deze hele week eens in huis heb, in oude mensen schuilt veel wijsheid, en mijn oude mens is bijzonder snedig op de koop toe.
Gelukkig kan ik, onder het mom van een fotografieopdracht, ook eens ontsnappen aan dit moordende tempo. Mijn reisweg leidde me langs 3 treinen, 5 keer overstappen, 3 busritten, en 250 foto’s op de geheugenkaart van mijn Canon PowerShot G5.
Even terzijde: fotograferen is geweldig fijn: na deze trip ben ik ook nog met mijn neefje richting zwembad getrokken, vergezeld van bovengenoemde camera, en mijn trouwe, steeds wankeler wordende statief, om een duik in het zwembad vast te gaan leggen. Ooit schaf ik me, na een vakantiejob een Canon EOS 5D digitale reflex aan, en spring ik richting oorlogsgebied, om plaatjes te gaan schieten, al ben ik van dat laatste nog niet zo zeker, maar kerels van 18 mogen dromen. Moeten.
Aan deze helse trip kwam abrupt een einde, want in Leuven Cité kwam ik als een donderslag bij heldere hemel (én met krulletjes) een bijzonder fijn meisje tegen, die zo vriendelijk was u nederige dienaar der letteren onderdak voor de nacht te verlenen.
Een niet zo verkwikkende nachtrust later, de zetel is namelijk hard, vrolijk huppelend Leuven ingetrokken. U kent dat wel, de wereldvermaarde studentenstad die op dat moment, de heugelijke morgen van 12 April, baadde in een klein beetje zonlicht, net genoeg om alleen in een T-shirt en vest rond te lopen.
Mijn, overigens geweldige, gids besloot om niet langs de standaard route naar het station te wandelen, en zo kwamen we een hoogst sympathiek boekenwinkeltje tegen, waar ik maar meteen de cd-afdeling indook (Wonderen op zilveren schijfjes, weet u wel…).
Zulke dingen lopen doorgaans slecht af, want een uur of wat later kwam ik buiten met een cd van Wheatus, die toepasselijk “Wheatus” getiteld was. Op de koop toe pikte ik dit kleinood voor de schappelijke prijs van 5 euro op de kop (inderdaad, beste lezertjes, zoveel koste de single van “Teenage Dirtbag” 6 jaar geleden.).
Nog een nota van uw nederige dienaar: had een zeker Liesbeth, de wulpse muze die aan de basis ligt voor deze blog, destijds die single niet? De blauwe sportwagen uit de clip stond op de hoes, so i remember…
Ik zal toch steeds een zwak blijven hebben voor zo’n (op het eerste zicht) onbezorgde pop/rock met een hoog ik-wordt-nooit-ouder-dan-17-jaar-gehalte. De gitaren doen wat aan het hyperkinetische werk van Blink-182 denken, maar de redelijk schelle, en daarom unieke stem van Brendan Brown en zijn persoonlijke teksten, onderscheiden deze plaat van het andere werk uit hetzelfde genre. In mijn ogen, en daarom zullen veel mensen mij zeer vreemd aankijken, is deze plaat een absoluut pop-rockpareltje, doe ermee wat je wilt, maar ik zou ze toch op zijn minst eens downloaden, misschien bent u aangenaam verrast.
Later op de dag pikte ik ook nog twee van mijn favoriete films eindelijk op DVD op: Donnie Darko en Big Fish, beiden absoluut meesterlijke films die, als u ze nog niet gezien hebt, ervoor zullen zorgen dat u binnen de 7 dagen sterft als u het niet doet.
Over Donnie Darko heb ik al eens wat geschreven, laten we het deze keer houden op: de coolste teenage superhero ooit.
Big Fish is een prachtig sprookje over het geweldige leven van Edward Bloom, bevolkt met feeërieke personages, ongelofelijke locaties, en zo een ontroerend einde, dat ik tijdens de (overigens ook geweldige) aftitelingsong in tranen uitbarstte, of toch een klein beetje.
En zo vestigde Big Fish het unieke record om mij als enige film ooit aan het janken te hebben gebracht (sinds ik de Pampers ben ontgroeid natuurlijk, want Bimbo, excuseer, Bambi was ook heel triest.)

In other news: Tickets voor Werchter zitten in de pipeline: Teenage Wasteland, here I come!

X
Jim Out

Hey Fans,

Hoera, er begint schot in de zaak te komen, de zon komt van tijd tot tijd eens door de wolken piepen, al dan niet op een nogal indrukwekkende manier, om aan te kondigen dat de zomer eraan komt.
Het begon ook wel eens stilaan tijd te worden, een half jaar koude is meer dan genoeg. Het bloed in mijn aderen was ongeveer even dik geworden als rijstpap, mijn kop even duf als een kussen in een bejaardentehuis.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik nu al luidop droom over tentjes, gamellen, bonen in tomatensaus en de Italiaanse schotel van Zwan, op de wei van Pukkelpop, in de stralende zon, hopelijk na Werchter.

Het is vakantie, ik probeer hem dan ook zo zinnig mogelijk te vullen. Maximum 9 uur in mijn bed liggen, huiswerk maken, en goede films kijken.

First on my list was “Fight Club“, een film die op een respectabele 32ste plaats in de top 250 van de “Internet Movie Database”.

Fight Club is een slimme film, in de manier waarop hij gefilmd is, het verhaal, de ideeën die erachter zitten, en de plotwending (het is er eigenlijk maar één) in het verhaal. Dat, én het feit dat er op de aftiteling “Where Is My Mind” van de Pixies speelt, maakt het een film die al de 9/10-en en de 9.5/10-en best wel begrijpelijk maakt.

Edward Norton schittert trouwens even hard zoals hij dat al in “The People Versus Larry Flynt” en “American History X” deed, amen.

De hoofdrolspeler die in “The People Versus Larry Flynt” de hoofdrol speelt, doet dat ook in “Natural Born Killers“, een film van Oliver Stone, die ik deze morgen gezien heb.

Met een verhaal van Quentin Tarantino, en een titel die klinkt als een album van Iron Maiden, kan je al met je ellebogen aanvoelen wat voor een film dit wordt: een rollercoaster propvol krankzinnig geweld. Wel, dat was het ook, en het was best wel een goede film, met een sterke opgestoken middelvinger naar de Amerikaanse media, die alles opblazen, zolang het maar verkoopt. Ook qua filmtechniek was deze film, met z’n 18 verschillende filmtypes en 2500 “cuts” (fyi, de gemiddelde speelfilm heeft er 600) best wel interessant.

Buiten al dit Hollywood-geweld-met-een-kantje-aan heb ik ook nog “PI” gekeken, het langspeeldebuut van Darren Aronofsky, de man die u allemaal kent, of zou moeten kennen van “Requim For A Dream“, zijn als een MTV-clip geregisseerde film over een bende twintigers die vluchten in de drugs, op zoek naar hoop en liefde, en er uiteindelijk allemaal op de meest gruwelijke wijzen aan ten onder gaan…

Pi, de film die verplichte kost zou moeten zijn voor alle burgerlijk ingenieurs en wiskundigen, of misschien net niet, verteld het verhaal van een wiskundig genie, die op zoek gaat naar de oplossing van alles, en hij hoopt die te vinden in een cijfer.
Net zoals de personages uit “Requim For A Dream” gaat hij ten onder aan zijn vlucht uit de werkelijkheid, alleen loop deze film, na een hoop surrealistische gebeurtenissen goed af.

Mocht u van trivia houden: de film kostte slechts 60.00 dollar, de hele set bestaat uit dingen die aan elkaar gelijmd zijn, op alle buitenlokaties werd illegaal gefilmd, en het brein is echt.

Om deze filmopsomming af te ronden: “Walk The Line” heb ik nog net meegepikt in de cinema. Joaquin Phoenix verdient mijn eeuwige respect met zijn meesterlijke vertolking van The Man In Black. In deze film zie je heel sterk de standaard clichés van elk verhaal terug (in de professionele omgeving of door enthousiastelingen ook wel eens “The Hero’s Journey” genoemd), maar dat mag de pret niet drukken.
Cash is geweldig, de muziek en de cinematografie is meesterlijk, en het optreden in de gevangenis is onvergetelijk, om van June Cater nog maar te zwijgen.

In other news:

Peter en Marie vertrekken volgende zaterdag voor een week naar New York, ik ben echt jaloers op die twee snoodaards, maar zolang ze maar een Spiderman-Tshirt of een ander dergelijk kleinood, in combinatie met de paasklokken, ben ik al lang tevreden.

X
Jim Out