Hey Kiddo’s,
Als iedereen na die laatste post denkt dat ik volledig ben ingestort, dan hebt u het fout.
I’m doin’ just fine.
Om dat dus te bewijzen vandaag een post over de fijne dingen in het leven.

Op een glorierijke eerste plaats (wegens net ontdekt):
Cappuccino, met chocoladesmaak van Nescafé.
(voor de diehard koffiefanaten onder jullie: dat heet Wiener melangé).
Meesterlijk concept: heet water, magisch zakje, je kapt, je roert, en BAM! geweldige koffie mét schuimlaag in 2 minuten.
Beat that, oude versleten koffiemachine!
Nuja, er gaat natuurlijk niks boven échte espresso, die recht uit echte bonen in mijn tas loopt, afkomstig uit het koffiemachine van bij ons thuis, maar tot het weekend weer daar is, is dit een meesterlijke oplossing..

Op een gedeelde tweede plaats:
Het uitspelen van Metal Gear Solid 3 en ICO, het kijken van Donnie Darko, en drie dagen Shadow of the Colossus huren.

Metal Gear Solid 3: Snake Eater is, zoals verwacht, alweer een meesterlijk meesterwerk, de beste uit de reeks, net zoals deel 1 én 2 ook de beste uit de reeks waren.
Ik vraag me af hoelang Kojima deze krankzinnige kwaliteit kan volhouden, hoelang hij zich nog gaat kunnen overtreffen, maar als ik naar Metal Gear Solid 3 kijk, mag hij voor mij zeker nummer 4 ook nog gaan maken. Ik koop er een Playstation 3 voor, als ik ergens nog geld teveel vind.
De extended version van Metal Gear Solid 3, met de subtitel “Subsistence” is trouwens veelbelovend als hell: allerlei nieuwe features, perfectioneringen, Metal Gear 1 én 2 op de disc én een online multiplayer mode: i allmost cream my pants…

ICO, en zijn opvolger Shadow of the Colossus zijn allebei even fantastisch.
Over ICO heb ik al verteld, en Shadow of the Colossus is in geen enkel opzicht minder meesterlijk.
Weidse uitgestrekte landschappen, zonder ergens een laadtijd (erg belangrijk, die trekken je uit de sfeer), volledig desolate eenzaamheid, op je trouwe paard na.
Je trekt in dit vervloekte land (dat daarom niet minder prachtig is) rond, op zoek naar de colossusen: enorme (écht enorm, groter dan om het even welke eindbaas in een spel) stenen monsters die je moet beklimmen om hun zwakke plek te vinden.
Elke colossus heeft een andere aanpak nodig, ziet er anders uit, is een andere puzzel.
Heb je ze alle 16 verslagen, dan kan je je geliefde weer tot leven brengen, en ongetwijfeld zelf ten onder gaan aan een vreselijk lot, zo gaat het immers altijd.
De sfeer is al even bevreemden magisch als in ICO, en het gebrek aan dialoog is alleen maar een pluspunt.
Dit spel verdient eigenlijk langere bespreking, of misschien best helemaal geen, zo kan je het helemaal in je eentje ontdekken, maar neem maar van mij aan dat het één van de beste games is die het Playstation 2-platform in zijn hele leven heeft gezien.
En dan niet zomaar goed in zijn genre, gewoon geweldig over de hele lijn, en niet alleen voor “gamers”, want die kijken niet verder dan hun neus lang is, maar voor iedereen die van mooie avonture houdt, of ze nu in een boek staan, op een film te zien zijn, of mee te maken zijn op een Playstation 2.

“Donnie Darko, what’s that for a name, like you’re some kind of superhero or somethin’?”
“What makes you think I’m not?”
Het is het vreemde verhaal, over een vreemde jongen in een doodnormale (lees: vreemde) suburb van een niet nader bepaalde stad in Amerika.
Da’s natuurlijk (een van de vele) boodschappen in de film, Donnie Darko is de “vreemde”, en de rest normaal, terwijl het natuurlijk net omgekeerd is.

Ik weet het niet wat het is met die film, maar ik vind hem gewoon héél mooi en fijn om te kijken.
Het verhaal van een jongen die in contact komt met een monsterlijk konijn dat hij zelf heeft neergeschoten in een alternatief universum en dat nu teruggereisd is in de tijd, om hem te helpen om de wereld te redden, mag dan wel niet zo gezellig lijken, volgens mijn buikgevoel zat alles toch wel héél ok met deze film, misschien omdat Donnie de sympathiekste onbegrepen tiener ooit in een film is, én hij super-powers heeft.

Liefs, bij deze ga ik mijn rugzakje maken, en alles fixen om morgen terug naar my hometown te trekken…

(en, net binnen: stressen over een, help!, referentietoets van al mijn vakken binnen, help²!, 5 dagen…)

Update: Tevens ook helemaal geweldig: Het verzamelde werk van Anton Corbijn in “Star Track”

X
Jim

Hey Kids,

Vandaag verslag van mijn Monday Mornin’ Blues, en anderen, met vertraging.
(die vertraging kwam doordat ik domweg mijn keyboard op 70 km. van m’n pc vergeten was, met alle frustraties van dien)
Eigenlijk zou deze post dus al op maandag opgedoken moeten zijn, en dan zou hij volstaan met pisnijdige dingen.
Hoe ik bijvoorbeeld 3 van de 7 miezerige dagen dat ik vakantie had, heb gespendeerd aan het schrijven van een simpele game in flash, als taak voor ICT.
Of, hoe ik de overige dagen opvulde met andere taken, bijvoorbeeld meer dan 100 pagina’s cursus afprinten, of een hele dag in een taak van grafische vormgeving investeren, die dan nog steeds op niks trekt.
Die dag wilde ik trouwens gaan wandelen, om zo op mijn eigen kleine manier de dood van mijn vader te “herdenken??, grafische vormgeving heeft dus vanaf nu mijn eeuwige haat, en het is mijn eigen schuld, wat stom…
Geweldig fijn trouwens om te zien, hoe al mijn klasgenootjes (diegenen die hun taken nog maken) er dan weer op miraculeuze in slagen om hun taken, met proper resultaat netjes voor de deadline op hun kousenvoetjes af te werken.

Merde!
Ik ben zelfs niet naar Leuven getrokken, of naar al mijn vriendjes in schrale parochiezaalfuif n° 32, omwille van die “shitload aan taken”.
Merde, Merde, Merde!

Wat me dan ook nog zo op de zenuwen werkt, is het feit dat de rest van de wereld, vrienden, kameraden en kennissen per definitie veel zwaardere richtingen volgen, dat ook aankunnen, en ik ben verpletterd door de workload van een simpele hogeschool-kunst-richting.

Dat is trouwens maar deels waar.
Ik zit ondertussen al de hele week met m’n duimen te draaien, omdat er nu niet veel taken meer overblijven om te maken, en dan wordt ik extra pisnijdig, doordat er constant de gedachte dat ik iets zinnigs moet gaan uitvoeren door mijn hoofd spookt.
Anderzijds, wanneer ik mensen van onze klas zien die met een soort aangeboren flair websites photoshoppen of scripten, zinkt de moed mij in mijn schoenen, en dan vraag ik me af: “wordt het ooit wel iets zinnigs met mij”.
Het antwoord is blijkbaar neen.

De man die mij lessen scenario geeft, is in mijn ogen een geweldig persoon, vol passie, een van de mooiste dingen die je in mensen kan aantreffen, in mijn ogen toch.
Maar bon, de man wordt dus door de hele richting, leerkrachten en leerlingen een beetje uitgelachen, omdat hij zo impulsief is.

Maar goed, de man weet in zijn opvliegende buien altijd precies die dingen te zeggen die me op dat moment al een tijdje aan het tobben houden. Van ex-lieven en gebroken relaties, of vreemde kronkels waar ik dan net inzit, hij weet ze altijd net te verwoorden.
Tijdens zo’n les wordt ik altijd erg hard geconfronteerd met mijzelf, en dat is goed, maar ik ben er dan wel een dag niet goed van, de Blues, zo u wil.
Vandaag zat hij het toch wel behoorlijk recht op: “de jeugd van tegenwoordig kan niet meer fatsoenlijk schrijven, C-MD is een zakelijk gerichte richting, die hun leerlingen niets bruikbaars over echte kunst leert, en jullie zullen allemaal eindigen als grijze muizen, die nooit iets zinnigs zouden verwezenlijken” (vooral ik dan).

De mens zadelde mij direct met een prop in de keel, en drie steken door mijn borstkas op.
Hij had gelijk.

Ik schrijf graag, maar om een of andere vreemde reden ben ik al mijn grammatica uit de humaniora vergeten, net zoals de geschiedenis, de chemie, de fysica, en de wiskunde. Wanneer ik een tekst schrijf, moet ik hem altijd preventief laten nalezen op dt-fouten, een feit dat zo beschamend is dat ik het hier amper durf neer te schrijven.

Als ik ooit wil gaan schrijven, voor een tijdschrift, wat mij niet zo onaangenaam lijkt, wat moet ik dan in godsnaam gaan doen?

En hij heeft gelijk, C-MD lijkt me een richting vol loze termen, waar je met wat goed geluk een master-in-de-arts-diploma wegkaapt waar niemand ook maar een moer om geeft…
Het ergste is, volgens mij, is dat deze richting écht potentie heeft, als je ze zelf “maakt”.
Tom, een kerel uit mijn klas, is als enige écht goed bezig, heeft ondertussen al een in studiepunten betaald baantje bij I-City, een nieuw-media-online-hip-c-md-ideaal project, waarvoor respect.

Ik daarentegen, heb zwaar het gevoel dat ik zwaar op weg ben naar nergens…
Anyway, ik wil een nieuwe CD, motregen, een fiets met een gebroken ketting, en een trein naar nergens…
Morgen die nieuwe CD gaan kopen, en ik ben volmaakt gelukkig…

Liefs (I, quite literally, love you all)

X
Jim