Hey Fanclub,

Kent u het fenomeen van postuum gepubliceerde werken? Wanneer een van de groten der aarde van ons heengaat, is het meestal de gewoonte dat er een bende aasgieren zijn of haar kasten induikt, en die helemaal leeg haalt, en het gevonden materiaal uiteindelijk in een extra glimmende verzamelbox op de markt smijt.
Ik mag dan wel nog niet dood zijn, ik heb hier wel net nog een ongepubliceerde blogpost gevonden uit het begin van dit schooljaar, happy reading.

Hey Lies,
Aangezien jij blijkbaar als enige mijn tekstjes leest (meer dan eens zelfs, waarvoor u eeuwig bent bedankt, amen), deze keer speciaal eentje voor u:
Hoe het met mij gaat de laatste tijd?
“Bwoa, dat gaat wel”.
Neen, om serieus en eerlijk te zijn, ik heb nog steeds last van een zeer late puberteit, of een heel vroege midlifecrisis, ik opteer voor het eerste.
Ik weet nog steeds niet wat ik waard ben, wat ik waard kan worden, en naar waar ik wil, erg erg irritant. Anyway, deze keer doe ik het jaar uit.
Mijn nieuwe school is anders wel sympathiek. De gangen van de afdeling fotografie zijn gevuld met de geur van ontwikkelaar en fixeerder. Toen ik die geur voor het eerst in 12 jaar weer rook, was ik op slag weer het 6-jarige jongentje dat vol spanning aan de deur van de donkere kamer stond te wachten, om de foto’s op het witte papier te kunnen zien opdoemen.
Ik voelde me meteen thuis in die gangen.
Om terug te komen op mijn studierichting, ik vind ze echt leuk, ik ben alleen doodsbang dat ik niet genoeg talent heb, om om het even wat te verwezenlijken.
Over naar andere dingen.
Het is nu de tweede keer dat ik op deze trein zit, en nu kom ik alweer “de indiaan” tegen. Je moet je hem voorstellen als Dennis “Billy” Hopper, de tegenspeler van Peter “Captain America” Fonda uit “Easy Rider”, compleet met grijze paardenstaart en jaren-60-motorjekker, met van lintjes aan.
Wat me het meest fascineert is echter zijn oorbel, die toch wel de ultieme (zij het wat campy) oorbel genoemd mag worden: een simpel stalen ringentje met zo’n indianenveertje aan, meesterlijk. Ik kan me amper inhouden om er een foto te trekken, het is zo’n geweldig figuur, maar ik ga hem straks toch wel eens vragen waar hij die oorbel heeft gehaald.

Bij deze:
Hey Lies, tot de volgende, dikke knuf aan u, en teven ook alle andere mensen die ik graag zie.

X
Jim

Voila, mocht dit echt postuum zijn, zat u nu waarschijnlijk met betraande ogen te kijken, naar dit onozele stukje niks uit mijn leven.
Keep cool,
X
Jim