Hey Babes,Een van de dingen waar ik absoluut aan gehecht ben in mijn ouderlijk huis, een van de dingen die voor dat huis vormen, bepalen en definiëren, is de enorme oude kast vol cd’s van mijn vader. Nadat de vinylplaat roemrucht tenonder ging, ongeveer rond mijn (al even roemruchte) geboorte, is mijn vader begonnen met de aanleg van een enorme collectie cd’s.
Veel van deze cd’s ken ik, bewust of onbewust, vanbuiten en een groot deel van deze plaatjes is ondertussen ook op mijn iPod terecht gekomen. Zo heb ik mijn vader altijd een beetje bij me, in de vorm van zijn muziek, geconverteerd naar bits en bytes, vlak naast m’n hart en recht in mijn oren. Muziek is een van de dingen waar ik constant mee bezig ben, al luisterend dan, en die grote cd-kast is de grootste invloed daarin geweest.
In navolging van mijn vader ben ik dan ook, van de moment dat ik het kon, begonnen met het uitbreiden van die cd-kast, ze opvullend met alle muziek die in mijn ogen de moeite was om bij te houden, mijn kinderen moeten later immers ook opgevoed worden. Al het geld dat ik teveel heb, niet echt veel dus, wordt dan ook geïnvesteerd in goede cd’s, games of onmisbare dvd’s.

Vandaag ben ik, na het werk voor de case nog eens op strooptocht gegaan, op zoek naar meesterwerken op zilveren schijfjes, of toch op z’n minst onmisbare gedigitaliseerde wonderen…

Eerste aankoop was een cd van Muse, Origin Of Symmetry.
De emo-kid in mij was al een tijdje op zoek naar dit blinkende stukje kunststof, dat wil zeggen, als hij niet in zijn armen aan het kerven was natuurlijk, waha!
Bon, Muse dus. Muse is zo een beetje de bastaardzoon van Radiohead, nadat er een dikke laag Amerikaanse groteskheid, en een stevige scheut Queen is over gegoten. Een flinke beurt van Freddy, zo u wil.
Wanneer Radiohead een chello bovenhaalt, komen die dekselse rakkers van Muse met een heel strijkkwartet, plus enkele koperblazers, 7 chello’s, en 3 pauken af.
Ik zweer het je, het toepasselijke getitelde “Megalomnia”, eindnumemer van de plaat, heeft een heus kerkorgel, en klinkt als een vergeten track uit de soundtrack van Stanley’s “2001″, alleen met gitaren die bol staan van de overdrive, en een zanger die zingt alsof hij op de top van een tsunami staat, en het nog fijn vindt ook.
Muse kondigt vol enthousiasme het einde van de wereld aan, en de emo-kid in mij kan alleen maar breed grijnzen, dolle pret!

Onlangs heb ik mijn leven gebeterd: ik ben de plaatselijke Dixons binnengewandeld, en heb daar voor de schappelijke prijs van 10 euro de originele versie van het eerste deel van Max Payne gekocht, het meesterwerk dat Remedy Games in 2001 op de wereld losliet.
Twee jaar geleden heb ik mijn gedachten al eens neergeschreven in een review, en ik sta nog steeds volledig achter wat ik daar toen vertelde. Max Payne is al even geweldig als deel 2, en het is heerlijk om na lange tijd nog eens met Max in de donkere, vuile, smerige onderbuik van het pikzwarte New York te duiken, op de loop voor de politie, niks te verliezen, en in een laatste wanhoopsdaad de voledige onderwereld van zijn smerige bewoners te ontdoen.
Max Payne is een geloofwaardig karakter, weliswaar in zijn eigen “twisted” en surreële wereld, maar hij heeft tenminste een geloofwaardige reden om koelbloedig iedereen in zijn pad uit te moorden: ze schieten eerst, en hij zit in het nauw, dat is reden genoeg…
Lees mijn review van Max Payne 2 op Madshrimps

Om de strooptocht af te ronden, pikte ik nog even de debuutcd van “The Hives” mee: Veni Vidi, Vicious. Deze fijne plaat valt in 3 woorden samen te vatten, deze naar smaak op te fleuren met enkele uitroeptekens, en zo twee vingers in de lucht terwijl je de rest zo een beetje naar beneden houdt: you get the Point.

Rock & Roll Baby!!!

Beste Vriendjes, Keep Cool,
Veel liefs,

X
Jim