Hey Kiddo’s,
Als iedereen na die laatste post denkt dat ik volledig ben ingestort, dan hebt u het fout.
I’m doin’ just fine.
Om dat dus te bewijzen vandaag een post over de fijne dingen in het leven.

Op een glorierijke eerste plaats (wegens net ontdekt):
Cappuccino, met chocoladesmaak van Nescafé.
(voor de diehard koffiefanaten onder jullie: dat heet Wiener melangé).
Meesterlijk concept: heet water, magisch zakje, je kapt, je roert, en BAM! geweldige koffie mét schuimlaag in 2 minuten.
Beat that, oude versleten koffiemachine!
Nuja, er gaat natuurlijk niks boven échte espresso, die recht uit echte bonen in mijn tas loopt, afkomstig uit het koffiemachine van bij ons thuis, maar tot het weekend weer daar is, is dit een meesterlijke oplossing..

Op een gedeelde tweede plaats:
Het uitspelen van Metal Gear Solid 3 en ICO, het kijken van Donnie Darko, en drie dagen Shadow of the Colossus huren.

Metal Gear Solid 3: Snake Eater is, zoals verwacht, alweer een meesterlijk meesterwerk, de beste uit de reeks, net zoals deel 1 én 2 ook de beste uit de reeks waren.
Ik vraag me af hoelang Kojima deze krankzinnige kwaliteit kan volhouden, hoelang hij zich nog gaat kunnen overtreffen, maar als ik naar Metal Gear Solid 3 kijk, mag hij voor mij zeker nummer 4 ook nog gaan maken. Ik koop er een Playstation 3 voor, als ik ergens nog geld teveel vind.
De extended version van Metal Gear Solid 3, met de subtitel “Subsistence” is trouwens veelbelovend als hell: allerlei nieuwe features, perfectioneringen, Metal Gear 1 én 2 op de disc én een online multiplayer mode: i allmost cream my pants…

ICO, en zijn opvolger Shadow of the Colossus zijn allebei even fantastisch.
Over ICO heb ik al verteld, en Shadow of the Colossus is in geen enkel opzicht minder meesterlijk.
Weidse uitgestrekte landschappen, zonder ergens een laadtijd (erg belangrijk, die trekken je uit de sfeer), volledig desolate eenzaamheid, op je trouwe paard na.
Je trekt in dit vervloekte land (dat daarom niet minder prachtig is) rond, op zoek naar de colossusen: enorme (écht enorm, groter dan om het even welke eindbaas in een spel) stenen monsters die je moet beklimmen om hun zwakke plek te vinden.
Elke colossus heeft een andere aanpak nodig, ziet er anders uit, is een andere puzzel.
Heb je ze alle 16 verslagen, dan kan je je geliefde weer tot leven brengen, en ongetwijfeld zelf ten onder gaan aan een vreselijk lot, zo gaat het immers altijd.
De sfeer is al even bevreemden magisch als in ICO, en het gebrek aan dialoog is alleen maar een pluspunt.
Dit spel verdient eigenlijk langere bespreking, of misschien best helemaal geen, zo kan je het helemaal in je eentje ontdekken, maar neem maar van mij aan dat het één van de beste games is die het Playstation 2-platform in zijn hele leven heeft gezien.
En dan niet zomaar goed in zijn genre, gewoon geweldig over de hele lijn, en niet alleen voor “gamers”, want die kijken niet verder dan hun neus lang is, maar voor iedereen die van mooie avonture houdt, of ze nu in een boek staan, op een film te zien zijn, of mee te maken zijn op een Playstation 2.

“Donnie Darko, what’s that for a name, like you’re some kind of superhero or somethin’?”
“What makes you think I’m not?”
Het is het vreemde verhaal, over een vreemde jongen in een doodnormale (lees: vreemde) suburb van een niet nader bepaalde stad in Amerika.
Da’s natuurlijk (een van de vele) boodschappen in de film, Donnie Darko is de “vreemde”, en de rest normaal, terwijl het natuurlijk net omgekeerd is.

Ik weet het niet wat het is met die film, maar ik vind hem gewoon héél mooi en fijn om te kijken.
Het verhaal van een jongen die in contact komt met een monsterlijk konijn dat hij zelf heeft neergeschoten in een alternatief universum en dat nu teruggereisd is in de tijd, om hem te helpen om de wereld te redden, mag dan wel niet zo gezellig lijken, volgens mijn buikgevoel zat alles toch wel héél ok met deze film, misschien omdat Donnie de sympathiekste onbegrepen tiener ooit in een film is, én hij super-powers heeft.

Liefs, bij deze ga ik mijn rugzakje maken, en alles fixen om morgen terug naar my hometown te trekken…

(en, net binnen: stressen over een, help!, referentietoets van al mijn vakken binnen, help²!, 5 dagen…)

Update: Tevens ook helemaal geweldig: Het verzamelde werk van Anton Corbijn in “Star Track”

X
Jim