Hey Fanclub,

Kent u het fenomeen van postuum gepubliceerde werken? Wanneer een van de groten der aarde van ons heengaat, is het meestal de gewoonte dat er een bende aasgieren zijn of haar kasten induikt, en die helemaal leeg haalt, en het gevonden materiaal uiteindelijk in een extra glimmende verzamelbox op de markt smijt.
Ik mag dan wel nog niet dood zijn, ik heb hier wel net nog een ongepubliceerde blogpost gevonden uit het begin van dit schooljaar, happy reading.

Hey Lies,
Aangezien jij blijkbaar als enige mijn tekstjes leest (meer dan eens zelfs, waarvoor u eeuwig bent bedankt, amen), deze keer speciaal eentje voor u:
Hoe het met mij gaat de laatste tijd?
“Bwoa, dat gaat wel”.
Neen, om serieus en eerlijk te zijn, ik heb nog steeds last van een zeer late puberteit, of een heel vroege midlifecrisis, ik opteer voor het eerste.
Ik weet nog steeds niet wat ik waard ben, wat ik waard kan worden, en naar waar ik wil, erg erg irritant. Anyway, deze keer doe ik het jaar uit.
Mijn nieuwe school is anders wel sympathiek. De gangen van de afdeling fotografie zijn gevuld met de geur van ontwikkelaar en fixeerder. Toen ik die geur voor het eerst in 12 jaar weer rook, was ik op slag weer het 6-jarige jongentje dat vol spanning aan de deur van de donkere kamer stond te wachten, om de foto’s op het witte papier te kunnen zien opdoemen.
Ik voelde me meteen thuis in die gangen.
Om terug te komen op mijn studierichting, ik vind ze echt leuk, ik ben alleen doodsbang dat ik niet genoeg talent heb, om om het even wat te verwezenlijken.
Over naar andere dingen.
Het is nu de tweede keer dat ik op deze trein zit, en nu kom ik alweer “de indiaan” tegen. Je moet je hem voorstellen als Dennis “Billy” Hopper, de tegenspeler van Peter “Captain America” Fonda uit “Easy Rider”, compleet met grijze paardenstaart en jaren-60-motorjekker, met van lintjes aan.
Wat me het meest fascineert is echter zijn oorbel, die toch wel de ultieme (zij het wat campy) oorbel genoemd mag worden: een simpel stalen ringentje met zo’n indianenveertje aan, meesterlijk. Ik kan me amper inhouden om er een foto te trekken, het is zo’n geweldig figuur, maar ik ga hem straks toch wel eens vragen waar hij die oorbel heeft gehaald.

Bij deze:
Hey Lies, tot de volgende, dikke knuf aan u, en teven ook alle andere mensen die ik graag zie.

X
Jim

Voila, mocht dit echt postuum zijn, zat u nu waarschijnlijk met betraande ogen te kijken, naar dit onozele stukje niks uit mijn leven.
Keep cool,
X
Jim

Hey Babes,Een van de dingen waar ik absoluut aan gehecht ben in mijn ouderlijk huis, een van de dingen die voor dat huis vormen, bepalen en definiëren, is de enorme oude kast vol cd’s van mijn vader. Nadat de vinylplaat roemrucht tenonder ging, ongeveer rond mijn (al even roemruchte) geboorte, is mijn vader begonnen met de aanleg van een enorme collectie cd’s.
Veel van deze cd’s ken ik, bewust of onbewust, vanbuiten en een groot deel van deze plaatjes is ondertussen ook op mijn iPod terecht gekomen. Zo heb ik mijn vader altijd een beetje bij me, in de vorm van zijn muziek, geconverteerd naar bits en bytes, vlak naast m’n hart en recht in mijn oren. Muziek is een van de dingen waar ik constant mee bezig ben, al luisterend dan, en die grote cd-kast is de grootste invloed daarin geweest.
In navolging van mijn vader ben ik dan ook, van de moment dat ik het kon, begonnen met het uitbreiden van die cd-kast, ze opvullend met alle muziek die in mijn ogen de moeite was om bij te houden, mijn kinderen moeten later immers ook opgevoed worden. Al het geld dat ik teveel heb, niet echt veel dus, wordt dan ook geïnvesteerd in goede cd’s, games of onmisbare dvd’s.

Vandaag ben ik, na het werk voor de case nog eens op strooptocht gegaan, op zoek naar meesterwerken op zilveren schijfjes, of toch op z’n minst onmisbare gedigitaliseerde wonderen…

Eerste aankoop was een cd van Muse, Origin Of Symmetry.
De emo-kid in mij was al een tijdje op zoek naar dit blinkende stukje kunststof, dat wil zeggen, als hij niet in zijn armen aan het kerven was natuurlijk, waha!
Bon, Muse dus. Muse is zo een beetje de bastaardzoon van Radiohead, nadat er een dikke laag Amerikaanse groteskheid, en een stevige scheut Queen is over gegoten. Een flinke beurt van Freddy, zo u wil.
Wanneer Radiohead een chello bovenhaalt, komen die dekselse rakkers van Muse met een heel strijkkwartet, plus enkele koperblazers, 7 chello’s, en 3 pauken af.
Ik zweer het je, het toepasselijke getitelde “Megalomnia”, eindnumemer van de plaat, heeft een heus kerkorgel, en klinkt als een vergeten track uit de soundtrack van Stanley’s “2001″, alleen met gitaren die bol staan van de overdrive, en een zanger die zingt alsof hij op de top van een tsunami staat, en het nog fijn vindt ook.
Muse kondigt vol enthousiasme het einde van de wereld aan, en de emo-kid in mij kan alleen maar breed grijnzen, dolle pret!

Onlangs heb ik mijn leven gebeterd: ik ben de plaatselijke Dixons binnengewandeld, en heb daar voor de schappelijke prijs van 10 euro de originele versie van het eerste deel van Max Payne gekocht, het meesterwerk dat Remedy Games in 2001 op de wereld losliet.
Twee jaar geleden heb ik mijn gedachten al eens neergeschreven in een review, en ik sta nog steeds volledig achter wat ik daar toen vertelde. Max Payne is al even geweldig als deel 2, en het is heerlijk om na lange tijd nog eens met Max in de donkere, vuile, smerige onderbuik van het pikzwarte New York te duiken, op de loop voor de politie, niks te verliezen, en in een laatste wanhoopsdaad de voledige onderwereld van zijn smerige bewoners te ontdoen.
Max Payne is een geloofwaardig karakter, weliswaar in zijn eigen “twisted” en surreële wereld, maar hij heeft tenminste een geloofwaardige reden om koelbloedig iedereen in zijn pad uit te moorden: ze schieten eerst, en hij zit in het nauw, dat is reden genoeg…
Lees mijn review van Max Payne 2 op Madshrimps

Om de strooptocht af te ronden, pikte ik nog even de debuutcd van “The Hives” mee: Veni Vidi, Vicious. Deze fijne plaat valt in 3 woorden samen te vatten, deze naar smaak op te fleuren met enkele uitroeptekens, en zo twee vingers in de lucht terwijl je de rest zo een beetje naar beneden houdt: you get the Point.

Rock & Roll Baby!!!

Beste Vriendjes, Keep Cool,
Veel liefs,

X
Jim

Om eens een oude boven te halen:
Yo Gamers!

Will Wright, de man die de hele wereld nu kent van zijn “The Sims”, is bezig aan een nieuw spel. Hoewel “The Sims” nu het schoolvoorbeeld is van een hopeloos uitgemelkte reeks, is het concept achter de game nog steeds geniaal, en kan de reeks prat gaan op zowat de grootste content-creërende fanbase uit de hele spelletjesgeschiedenis.

Zijn nieuwe game, die nu stilaan steeds dichter bij de release aankomt, heer spore.
In “Spore” is het je opdracht om een zelfgemaakt dier van het cel-stadium tot overheersing van het hele universum te leiden, en daar voorbij.
De kenners onder ons denken dan direct aan games als SimCity, Popoulous en het beruchte Black & White, maar een aantal elementen zouden deze game wel eens héél geweldig kunnen maken.

Zoals eerder al gezegd is het de bedoeling dat je een soort creert en daar het hele universum mee overneemt. Dat “universum” is een interessant gegeven, want je hebt inderdaad een heel universum (+1000) planeten en sterren tot je beschikking, die je dan allemaal kan gaan koloniseren.

Wat nog interessanter is, is het feit dat de volledige wereld, alle planeten, alle dieren, en alle bouwsels door andere spelers gemaakt zijn.
Je kan dus hun werk gebruiken, of zelf aan het creëren gaan , iets dat even makkelijk lijkt als het opeenstapelen van Lego-blokjes.
Het universum van Spore zou dus wel eens groter kunnen worden dan je ooit kan koloniseren…
Mocht je gefascineerd zijn door dit virtueel evolutiespeeltuig?

Bekijk dan de presentatie die Will Wright gaf over zijn nieuwe geestenskind.

Game-Footage Alleen
Volledige Presentatie, ook fijn als je niet van games houdt

Liefs,
Jim

Hey Players,

Dennis, mijn spirituele / creatieve / platonische partner in crime / time is in een project gestapt met de al even geweldige Olmo Claessens.
Als dit meesterlijke duo VJ’s (voor de niet zo hippen onder ons: dat zijn “video dj’s”) ooit de wereld overneemt, zal de website van Visual Reality de eerste plaats op het internet zijn waar u het leest, u weze gewaarschuwd…

In ander nieuws:
Ben, de grootste klootzak in de hele richting staakt nooit zijn pogingen om de wereld van de enorme afmetigen van zijn geslacht te overtuigen, of om de wonderen van de geest van die andere wonderen op deze wereld, meisjes, te doorgronden.
Wil u hem ook zo graag een dikke oorveeg van die coole griet aan de toog in ontvangst zien nemen?
Neem dan een kijkje op AskBen.be, zolang u maar niet vergeet hier ook een smachtende boodschap achter te laten!

Liefs,
Jim

Hey Studenten,

Het is ondertussen weer “case” in C-MDland.
Deze keer moeten we een gedicht “hacken”, en er iets creatiefs mee uithalen.
Het moet een gedicht zijn van Herman de Coninck, en dat is dan meteen de enige vereiste die we voor dit hele project hebben gekregen.
Het moet zich zelfs (hou u vast) niet op een computer afspelen!
In ruil voor dat harde werk, dat van ons verwacht wordt, moeten we niet naar de les, en dat voor een zalige 3 weken lang.
Geen les dus, en ik fietste na een verkwikkende lange nacht dan ook vrolijk op mijn trouwe oude wrak richting supermarkt, om een beetje haringfilets, droge voeding en andere lekkernijen in te slaan.

Mijn oude wrak is dus een fiets, en meerbepaald een exemplaar in erbarmelijke staat, gedecoreerd met roestvlekken alom.
De remkabel van m’n voorwielrem had het een tijdje geleden al begeven, maar daar maken stoere kerels als ik zich geen zorgen over: gewoon doortrappen en gaan met die handel.
De achterste remblokjes zijn echter ook weg, maar dat maakt het fietsen alleen maar spannender, remmen doe je nu trouwens met je voeten.
Op de koop toe moest ik hem aan het begin van deze week liefdevol met een engelse sleutel te lijf gaan, om te verhinderen dat de ketting er om de drie trappen af viel.

Bon, ik peddel dus vrolijk met mijn oude krot, dat meesterlijke stuk schroot, die ode aan ducktape en ijzerdraad, langs de plaatselijke kleuterschool, ondertussen liefelijk snoep rondstrooiend naar die kleine etters.
De pret blijft echter niet lang duren: een putje wordt de as van mij voorwiel fataal!
Hilariteit!

Fietsen gaat nu nog wel een, want door een of andere magische kracht blijft dat voorwiel hangen, maar sturen is nu een erg onstabiele en levensgevaarlijke aangelegenheid.
Misschien is het dus maar tijd om het ding eens binnen te smijten bij de fietsenmaker, of ik zou wel eens kunnen eindigen als een zielig hoopje gehakt, en hoezeer ik ook van frituurvlees houdt, ik heb sterk het gevoel dat ik niet als een boelet speciaal (curryketchup, geen ajuin) wil eindigen.

Ik heb tevens een nieuwe kotgenoot: hij woont in een glas vol met kraantjeswater, en klaagt nooit over borden die niet afgewassen zijn: Frans de waterplant!

Liefs,
Jim